Генадзь Аўсяньнікаў

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку
Генадзь Аўсяньнікаў
Дата нараджэньня 19 лютага 1935
Месца нараджэньня Магілёў, БССР
Альма-матэр Беларуская дзяржаўная акадэмія мастацтваў
Занятак актор
Гады дзейнасьці 1957—дагэтуль
Узнагароды
Ордэн Францішка Скарыны
Мэдаль Францішка Скарыны
Народны артыст СССР
IMDb ID nm0654037

Гена́дзь Аўся́ньнікаў (19 лютага 1935, Магілёў) — беларускі актор тэатру і кіно. Народны артыст БССР (1974), Народны артыст СССР (1991), ляўрэат Дзяржаўнай прэміі Рэспублікі Беларусь.

Біяграфія[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Скончыў сем клясаў, паступіў у Магілёўскі машынабудаўнічы тэхнікум, праз год забраў дакумэнты і паступіў у Рыскую мараходзкую вучэльню. Праз паўгады вярнуўся ў Бялынічы, дзе вырашыў скончыць 10 клясаў. Там пачаў займацца ў драмгуртку.

У 1953 г. паступіў у Беларускі тэатральна-мастацкі інстытут. Трапіў на курс народнага артыста БССР, прафэсара Канстаціна Саньнікава. Інстытут скончыў у 1957 годзе.

Працуе ў Купалаўскім тэатры з 1957 году. На творчым рахунку больш за 80 роляў на сцэне тэатру. Сярод лепшых: Дзед Цыбулька, Стары («Таблетку пад язык», «Сьвятая прастата» А. Макаёнка), Пустарэвіч («Паўлінка» Я. Купалы), Язэп Карыта («Ажаніцца — не журыцца» бр. Далецкіх, М. Чарота), Караўкін («Брама неўміручасьці» К. Крапівы), Кічкайла («Амністыя» М. Матукоўскага), Дубадзел («Людзі на балоце» паводле І. Мележа), Кропля («Канстанцін Заслонаў» А. Маўзона), Брава-Жыватоўскі («Плач перапёлкі» паводле І. Чыгрынава). Фама Апіскін («Вечны Фама» У. Бутрамеева паводле Ф. Дастаеўскага), Навум Прыгаворка («Ідылія» В. Дуніна-Марцінкевіча), Пірам («Ромул Вялікі» Ф. Дурэнмата), Ураднік («Памінальная малітва» Р. Горына), Рамесьнік («Князь Вітаўт» А. Дударава), Скрыпач Мілер («Каварства і любоў» Ф. Шылера), Гарошка («Тутэйшыя» Я.Купалы), Завальня («Беларусь у фантастычных апавяданнях» Яна Баршчэўскага), Сабакевіч («Чычыкаў» М. Гогаля), Васіль («Вечар» А. Дударава).

Працы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Фільмаграфія[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  • 1964 — Рагаты бастыён — калгасьнік на сходзе
  • 1968 — Прыгодны да нестраявой — салдат
  • 1969 — Мы з Вулканам — міліцыянт
  • 1969 — Сыны ідуць у бой
  • 1971 — Бацька
  • 1971 — Вясновая казка
  • 1971 — Дзень маіх сыноў (ТБ)
  • 1973 — Агонь — пчаляр
  • 1974 — Белы круг
  • 1974 — Апошняе лета дзяцінства — Красаўцаў, начальнік збыту
  • 1975 — Доўгія вёрсты вайны — старшыня Піліпенка
  • 1976 — Касьбар-багатыр — агучваў ролю
  • 1977 — Тры вясёлыя зьмены — заўгас Чарадзееў
  • 1978 — За ўсё ў адказе — Сяргей Анатольевіч
  • 1979 — Дзіўныя прыгоды Дзяніса Караблёва — чалавек з малпаю
  • 1981 — Дачка камандзіра — старшына Плюшч
  • 1986 — Казкі-небыліцы дзеда Ягора — агучваньне
  • 1989 — Як ліса ваўка судзіла — агучваньне
  • 1990 — Маці Ўрагану
  • 1991 — Кешка і садавіна
  • 1991 — Мёд і восы — агучваньне
  • 1992 — Белая адзежы (сэрыял)
  • 1993 — Кешка і тэрарысты
  • 1994 — Эпілёг
  • 1997 — Справа Лахоўскага
  • 1998 — Заля чаканьня (сэрыял)
  • 1999 — Зімаваньне зьвяроў — агучваньне
  • 2000 — Каменская: Чужая маска — Лашчынін
  • 2001 — Сьвежына з салютамСьцяпан Пінчук
  • 2003 — Між жыцьцём і сьмерцю
  • 2005 — Тры талеры (сэрыял) — дзед Макар
  • 2009 — Сёмін (сэрыял)
  • 2013 — Гісторыя беларускай страўніМікалай Сьцепанюк

Узнагароды[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  • 1988 — Ляўрэат Дзяржаўнае прэміі Рэспублікі Беларусь (1988)
  • 1995 — узнагароджаны мэдалём Францыска Скарыны
  • 2000 — дыплём фэстывалю «Артыст канца XX стагодзьдзя»
  • 2003 — Прыз Міжнароднага тэатральнага фэстывалю «Белая Вежа»
  • Прыз «Национальное достояние» IV Міжнароднага фэстывалю монаспэктакляў «Балтийский дом»
  • 2006 — Прыз «Хрустальная Паўлінка»
  • 2006 — узнагароджаны ордэнам Францыска Скарыны[1]
  • 2008 — Прэмія Прэзыдэнта Рэспублікі Беларусь «За духоўнае адраджэньне»

Вонкавыя спасылкі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]