Паўль Флемінг

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку
Паўль Флемінг
Paul Fleming.jpg
Асабістыя зьвесткі
Нарадзіўся 5 кастрычніка 1609(1609-10-05)[1][2][3][4][5][6][7][8][9][10][11][12]
Гартэнштайн[d], Цьвікаў, Саксонія[1][3][11]
Памёр 2 красавіка 1640(1640-04-02)[1][2][3][4][5][6][7][8][9][11][12] (30 гадоў)
Гамбург, Сьвятая Рымская імпэрыя[1][13][11]
Пахаваны Гамбург[3]
Літаратурная дзейнасьць
Род дзейнасьці лекар-пісьменьнік, паэт, пісьменьнік, дыплямат і лекар
Мова нямецкая[2] і лацінская мова
Паўль Флемінг (франтысьпіс выданьня вершаў у 1642 годзе)

Па́ўль Фле́мінг (па-нямецку: Paul Fleming; 5 кастрычніка 1609, Хартэнштайн — 2 красавіка 1640, Гамбург) — нямецкі паэт XVII ст. Адзін з найвыбітнейшых лірыкаў нямецкага барока.

Gedichte

Біяґрафія[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Нарадзіўся ў Хартэнштайне ў Саксоніі, сын лютэранскага пастара. Да 14 гадоў атрымлівае хатнюю адукацыю, пасьля, залічаецца ў прэстыжную гімназію ў Томасшуле (ням. Thomasschule). У 1628 годзе паступае ў Ляйпцыскі ўнівэрсытэт, дзе вывучае мэдыцыну й пачынае пісаць свае першыя рыфмаванкі на латыні. Менавіта ў Ляйпцыгу Флемінг сустракае Марціна Опіца й становіцца яго адданым вучнем.

Некалькі гадоў працаваў у расейскай амбасадзе. Некаторы час жыў у Рэвелі (суч. Талін, Эстонія). У кастрычніку 1635 году далучыўся да амбасады ў Пэрсіі. Па вяртаньні ў Эўропу, у 1640 годзе атрымлівае ступень доктара мэдыцыны.

Флемінг плянаваў зноў адправіцца ў Рэвель, каб ажаніцца на купецкай дачцэ Ганьне Ніхузэн (зь якой заручыўся пад час сваёй першай вандроўкі), але па дароге памёр у Гамбургу ад ятрасьці лёгкіх.

Творчасьць[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Помнік Паўлю Флемінгу ў Хартэнштайне

Літаратурную спадчыну Флемінга складае найцудоўнейшая лірыка таго часу. Яго любоўныя вершы ўражваюць глыбінёй пачуцьцяў, прагай да жыцьця й адначасова барочным успрыманьнем яго хісткасьці. Яго рэлігіёзныя гімны прасякнуты ўласьцівымі для таго часу ідэямі філязофіі стаіцызму. Некаторыя з гімнаў Флемінга ўключаны ў сучасныя зборы рэлігійных сьпеваў. Яго паэзія прасякнута міталягічнымі алюзіямі, сэнтэнцыямі й складанымі барочнымі мэтафарамі.

Ідэі стаіцызму яскрава праяўленыя ў ягоным творы «Развагі пра час», дзе паэт даводзіць, што час — гэта нішто іншае, як мы самі, а таму й ўсю адказнасьць нясем толькі мы. Паэт заклікае да стаічнай мудрасьці, да вернасьці свайму «я».[14] Назва яго верша «Да самога сябе» адразу вызначае тэматыку твора, адсылаючы да вядомага трактату Марка Аўрэлія «Трактат да самога сябе», дзе той зьмяшчае «шчасьце і няшчасьце» ў самым чалавеку, якое робіцца вытворным ад яго сьвядомасьці.

Зь беларускіх выданьняў верш Паўля Флемінга «Я не зьмяню што ёсьць» быў надрукаваны ў літаратурным часопісе «Калосьсе» ў перакладзе Васіля Сёмухі.[15] Верш «Як ён хоча цалавацца» ў перакладзе Уладзімера Папковіча ўвайшоў у анталёгію сусьветнае паэзіі «Галасы з-за небакраю».[16]

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  1. ^ а б в г Флеминг П. // Краткая литературная энциклопедияМ.: Советская энциклопедия, 1962. — Т. 7.
  2. ^ а б в Bibliothèque nationale de France data.bnf.fr: плятформа адкрытых зьвестак — 2011.
  3. ^ а б в г Kolde T. v. Fleming, Paul // Allgemeine Deutsche BiographieL: 1878. — Т. 7. — S. 115–117.
  4. ^ а б Encyclopædia Britannica
  5. ^ а б SNAC — 2010.
  6. ^ а б International Music Score Library Project — 2006.
  7. ^ а б Discogs — 2000.
  8. ^ а б Энцыкляпэдыя Бракгаўза
  9. ^ а б Нацыянальная служба Чэскай рэспублікі
  10. ^ Proleksis enciklopedija — 2009.
  11. ^ а б в г Архіў гістарычных запісаў — 1808.
  12. ^ а б Архіў прыгожых мастацтваў — 2003.
  13. ^ Флеминг Пауль // Большая советская энциклопедия: [в 30 т.] / под ред. А. М. Прохорова — 3-е изд. — М.: Советская энциклопедия, 1969.
  14. ^ Андрэй Хадановіч. Мастацкія сыстэмы ў заходнеэўрапейскай літаратуры XVII—XIX стст.
  15. ^ Прыгодніцкае «Калосьсе» // Наша Ніва, 8 лютага 2007
  16. ^ Архіпелаг паэзіі // Народная Воля, 9 лістапада 2008

Вонкавыя спасылкі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]