Г

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку
Г, г — чацьверты знак беларускаеазбукі. Паходзіць з кірылічнай Г («глаголь»), утворанай відазьмяненьнем грэцкага знаку Γ, γ («гама»). У старабеларускім пісьме абазначала гукі «г» і «г’» і інш. Мела таксама лікавае значэньне «тры». У сучаснай беларускай мове абазначае й «беларускі» заднеязычныя «г» і «г’» («галава», «прагін»), і выбухныя «г» і «г’» («гонты», «гід») гукі. Яны рэалізуюцца па-рознаму ў залежнасьці ад якасьці суседніх гукаў альбо пазыцыі ў слове (канцавой ці неканцавой).

Лічбавае значэньне[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

У стараславенскай і царкоўнаславенскай мовах Г мае значэньне лічбы — 3.

Г
Г
Кірыліца
А Б В Г Ґ Д Ђ
Ѓ Е Ё Є Ж Ѕ З
И І Ї Й Ј К Л
Љ М Н Њ О П Р
С Т Ћ Ќ У Ў Ф
Х Ц Ч Џ Ш Щ Ъ
Ы Ь Э Ю Я
Архаічныя літары кірыліцы
Ҁ Ѻ
Ѹ Ѡ Ѽ Ѿ
Ѣ Ѥ Ѧ
Ѫ Ѩ Ѭ Ѯ
Ѱ Ѳ Ѵ Ѷ