Бутаўт Мантыгайлавіч
 Герб Грыф | |
| Асабістыя зьвесткі | |
|---|---|
| Памёр | не раней за 1413[1] |
| Бацькі | Мантыгайла |
Бутаўт Мантыгайлавіч (? — па 1413) — літоўскі баярын. На Гарадзельскай уніі атрымаў герб Грыф.
Імя
[рэдагаваць | рэдагаваць код]Боталд або Буталд, пазьней Бутаўд або Бутаўт (Botuald, Butaldus[2], Butaud[3], Butaut[4]) — імя германскага паходжаньня[5]. Іменная аснова -бут- (-бот-) (імёны ліцьвінаў Бутвід, Бутрык, Вільбут; германскія імёны Botvid, Butariks, Willebut) паходзіць ад усходнегерманскага but- з значэньнем 'корань, камель' (гепідзкае butilo 'камель')[6] або ад асновы -буд- (-бод-)[7], а аснова -валд- (-алд, -олт) (імёны ліцьвінаў Геральт, Левалт, Рамвольт; германскія імёны Gerwald, Lewolt, Romuald) — ад гоцкага і германскага waldan 'валодаць, гаспадарыць' або wulþus 'слава, мажнасьць'[8].
Варыянты імя ў гістарычных крыніцах: Bwtold (Butold[9], 18 студзеня 1401 году)[10]; cum Butowdo[11], Butowdus[12], Butowdum[13] (Butowd Montigalowicz[9]; 2 кастрычніка 1413 году).
Біяграфія
[рэдагаваць | рэдагаваць код]Зь літоўскага баярскага роду. Магчыма, можа атаясамлівацца з баярынам Bernardus dictus Buthouth[14], які выступаў як сьведка на працэсе супраць Тэўтонскага ордэну.
Упершыню ўпамінаецца ў акце Віленска-Радамскай уніі (1401 год)[9].
Мова і культура
[рэдагаваць | рэдагаваць код]Да акту Гарадзельскай уніі (1413 год) прывесіў пячаць з лацінамоўным гатычным надпісам: s • butowt montigalowycz[15].
Крыніцы
[рэдагаваць | рэдагаваць код]- ↑ Пятраўскас Р. Літоўская знаць у канцы XIV—XV ст.: Склад — структура — улада (белар.) / пер. А. Мікус — 2 — Смаленск: 2014. — С. 219. — 386 с. — ISBN 978-5-00076-015-4
- ↑ Archives historiques de la Saintonge et de l'Aunis. T. 33. — Paris, 1903. P. 120, 324.
- ↑ Picard M. Dictionary of French Family Names in North America. — Cambridge Scholars Publishing, 2020. P. 108.
- ↑ Jean Tosti, Noms commençant par B, Dictionnaire des noms de famille de France et d’ailleurs
- ↑ Gerchow J. Die Gedenküberlieferung der Angelsachsen. — Berlin; New York, 1988. S. 384.
- ↑ Дайліда А. Пачаткі Вялікага княства Літоўскага: ад стварэння да Крэўскай уніі / Рэц. С. Тарасаў. — Менск, 2019. С. 16.
- ↑ Słownik etymologiczno-motywacyjny staropolskich nazw osobowych. T. 5: Nazwy osobowe pochodzenia niemieckiego. — Kraków, 1997. S. 21.
- ↑ Дайліда А. Пачаткі Вялікага княства Літоўскага: ад стварэння да Крэўскай уніі / Рэц. С. Тарасаў. — Менск, 2019. С. 17.
- 1 2 3 Пятраўскас Р. Літоўская знаць у канцы XIV—XV ст.. — 2-е выд. — Смаленск, 2014. С. 219.
- ↑ Codex epistolaris Vitoldi. — Cracoviae, 1882. P. 73.
- ↑ Akta unji Polski z Litwą, 1385—1791. — Kraków, 1932. S. 54.
- ↑ Akta unji Polski z Litwą, 1385—1791. — Kraków, 1932. S. 57.
- ↑ Akta unji Polski z Litwą, 1385—1791. — Kraków, 1932. S. 70.
- ↑ Lites ac res gestae inter Polonos Ordinemque Cruciferorum. T. 2. — Posnaniae, 1892. P. 147.
- ↑ Akta unji Polski z Litwą, 1385—1791. — Kraków, 1932. S. 52.
Літаратура
[рэдагаваць | рэдагаваць код]- Дайліда А. Пачаткі Вялікага княства Літоўскага: ад стварэння да Крэўскай уніі / Рэц. С. Тарасаў. Аўтарскае выданне. — Менск, 2019. — 459 с. — (сьціслая вэрсія кнігі: Вытокі Вялікае Літвы. — Менск, 2021. — 89 с.)
- Пятраўскас Р. Літоўская знаць у канцы XIV—XV ст.: Склад — структура — улада / пераклад А. Мікус. — 2-е выд. — Смаленск: Інбелкульт, 2014. — 386 с. — ISBN 978-5-00076-015-4