Андрэй Агінскі

Андрэй Агінскі
лац. Andrej Aginski
	Андрэй Агінскі. Невядомы мастак, XVIII ст.
	; Герб Агінскі
Асабістыя зьвесткі
Нарадзіўся	13 красавіка 1740; Тадулін
Памёр	12 кастрычніка 1787 (47 гадоў); Гузаў
Род	Агінскія
Бацькі	Тадэвуш Францішак Агінскі; Ізабэла з Радзівілаў
Жонка	Паўліна з Шэмбекаў
Дзеці	Юзэфа Соф’я, Міхал Клеафас
Дзейнасьць	дыплямат

Андрэй Ігнаці Агінскі (13 красавіка 1740, Тадулін Віцебскага ваяводзтва — 12 кастрычніка 1787) — дзяржаўны дзяяч Вялікага Княства Літоўскага. Мечнік (1762—1771), рэфэрэндар (1771—1773) і сакратар вялікі літоўскі (1773—1778), кашталян (1778—1783) і ваявода троцкі (з 1783).

Быў старостам ашмянскім (з 1756).

Біяграфія

З старэйшай княскай лініі роду Агінскіх, сын Тадэвуша Францішка, ваяводы троцкага, і Ізабэлы з Радзівілаў^[4].

У траўні 1755 году меў званьне палкоўніка. Увесну 1757 году атрымаў ад бацькі правы на Ашмянскае староства. 4 лістапада 1757 году замяніў свайго бацьку ў надзоры за ашмянскім соймікам. У кастрычніку 1758 году — дэпутат на сойм ад Інфлянтаў. У 1760 годзе атрымаў посах Літоўскага Трыбуналу як ковенскі дэпутат^[5].

8 кастрычніка 1762 году атрымаў званьне мечніка літоўскага (як узнагароду за подпіс на маніфэсьце ў абарону правоў польскага шляхціча Брулова). У траўні 1764 году ў Варшаве падпісаў канфэдэрацыю Чартарыйскіх. На каранацыйным сойме даў прысягу Станіславу Аўгусту Панятоўскаму. Быў прыхільнікам узмацненьня каралеўскай улады^[5].

Абіраўся паслом на соймы 1756, 1758, 1762, 1764, 1776 гадоў (на апошнім быў маршалкам), дэпутатам у Трыбунал Вялікага Княства Літоўскага (1757), ягоны маршалак у 1760 годзе. Браў удзел у дыпляматычных місіях у Пецярбург, Вену, Бэрлін.

21 ліпеня 1763 году ажаніўся з Паўлінай, дачкой Марка Шэмбэка, старосты берасьцейска-куяўскага, генэрал-ад’ютанта і Ядвігі з Рудніцкіх, зь якой меў сына Міхала Клеафаса^[6].

Крыніцы

1 2 Andrzej Ignacy Joachim Jozafat h. własnego Ogiński // Польскі біяграфічны інтэрнэт-слоўнік (пол.)
↑ Kniaziowie litewsko-ruscy od końca czternastego wieku (пол.) / пад рэд. J. Wolff — Warszawa: 1895. — С. 326.
↑ Senatorowie i dygnitarze Wielkiego Księstwa Litewskiego 1386—1795 (пол.) / пад рэд. J. Wolff — Kraków: 1885. — С. 61.
↑ Грыцкевіч А. Агінскія // ЭГБ. — Мн.: 1993 Т. 1. С. 34.
1 2 Князь Андрэй (Ігнацы, Еахім, Есафат) Агінскі Праверана 26 жніўня 2011 г.
↑ Грыцкевіч А. Агінскія // ВКЛ. Энцыкл. — Мн.: 2005 Т. 1. С. 204.

Літаратура

Вялікае княства Літоўскае: Энцыклапедыя. У 3 т. / рэд. Г. П. Пашкоў і інш. — Мн.: Беларуская Энцыклапедыя, 2005. — Т. 1: Абаленскі — Кадэнцыя. — 684 с. — ISBN 985-11-0314-4
Энцыклапедыя гісторыі Беларусі. У 6 т. / Беларус. Энцыкл.; Рэдкал.: М. В. Біч і інш.; Прадм. М. Ткачова; Маст. Э. Э. Жакевіч. — Мн.: БелЭн, 1993. — Т. 1: А — Беліца. — 494 с. — ISBN 5-85700-074-2

[_5643fd6a014320c1-1] 1 2 Andrzej Ignacy Joachim Jozafat h. własnego Ogiński // Польскі біяграфічны інтэрнэт-слоўнік (пол.)

[_ada65e1ea0a1764d-2] Kniaziowie litewsko-ruscy od końca czternastego wieku (пол.) / пад рэд. J. Wolff — Warszawa: 1895. — С. 326.

[_017991cfb075474b-3] Senatorowie i dygnitarze Wielkiego Księstwa Litewskiego 1386—1795 (пол.) / пад рэд. J. Wolff — Kraków: 1885. — С. 61.

[4] Грыцкевіч А. Агінскія // ЭГБ. — Мн.: 1993 Т. 1. С. 34.

[main-5] 1 2 Князь Андрэй (Ігнацы, Еахім, Есафат) Агінскі Праверана 26 жніўня 2011 г.

[evkl-6] Грыцкевіч А. Агінскія // ВКЛ. Энцыкл. — Мн.: 2005 Т. 1. С. 204.

[1]

[2]

[3]

[4]

[5]

[6]