Яўген Анішчанка

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку

Яўге́н Канстанці́навіч Ані́шчанка (25 кастрычніка 1955, Бранцава, Аршанскі раён, Віцебская вобласьць) — беларускі гісторык . Адзін з арганізатараў Грамадзкага аб’яднаньня «Асацыяцыя свабодных беларускіх гісторыкаў». Кандыдат гістарычных навук (1989 г.). Дасьледуе гісторыю падзелаў Рэчы Паспалітай і іншыя тэмы з гісторыі Беларусі XVIIXIX стст. [1]

Біяграфія[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Бацька Анішчанка Канстанцін Дзянісавіч (аграном), маці Ганна Рыгораўна (палявод). Да 7 -га класа вучыўся ў бранцаўскай 8-гадовай школе, потым з 1968 г.--у Рэспубліканскай школе-інтэрнат па музыцы і выяўленчым мастацтве[2] ў адным класе з вядомымі мастакамі Смаляк Андрэем, Ісачоў Аляксандрам, Ціханаў Віктарам. Настаўнікамі жывапісу і малюнка былі Свентахоўскі Пётр Уладзіміравіч з жонкай Валянцінай Міхайлаўнай. У 1973-1978 гг. вучыўся на гістарычным факультэце БДУ, які закончыў на выдатна з рэкамендацыяй у аспірантуру. Паміж 1978 і 1979 гг. настаўнічаў у Пальмінскай СШ Гарадокскага раёна, затым 2 гады служыў у вайсковай частцы Уручча камандзірам узвода. Паміж 1981--1983 гг. працаваў настаўнікам гісторыі і чарчэння ў СШ № 43, 73 і 116 г. Мінска, у 1983--1985 гг--выкладчыкам на кафедры гісторыі СССР і замежных краін у Менскім інстытуце культуры. З 1985 г. — у Інстытуце гісторыі АН БССР (з 1991 г. — НАН Беларусі): старшы лабарант (1985--1986), малодшы навуковы супрацоўнік (1989--1992), навуковы супрацоўнік (1993), старэйшы навуковы супрацоўнік (1993--2007). Там жа у 1989 г. абараніў кандыдацкую дысэртацыю па тэме «Земельные отношения в Восточной Белоруссии в конце XVIII — нач. XIX вв.» (навуковы кіраўнік доктар гістарыч. навук В.І. Мялешка), у 2004 г. — у педагагічным інстытуце імя М. Танка доктарскую дысэртацыю па тэме «Палітычная гісторыя Беларусі ў часы падзелу Рэчы Паспалітай», якая, аднак, не была зацьверджаная ВАК РБ.[3] 19 лютага 2007 г. атэстацыйная камісія Інстытуту гісторыі прызнала, што Анішчанка не адпавядае пасадзе старшэйшага навуковага супрацоўніка: яму было ўказана на адсутнасьць рэцэнзіяў на публікацыі калег, слабую прэзэнтацыю вынікаў сваіх дасьледаваньняў на навуковых канфэрэнцыях і рэдкасць выступленняў на пасяджэннях аддзела.

Паміж 2007--2009 гг. працаваў у Нацыянальным гістарычным архіве Беларусі (у 2007--2008 гг галоўным архівістам аддзела публікацыі дакументаў, у 2008--2009 гг. вядучым навуковым супрацоўнікам аддзела інфармацыйных тэхналогій). Пасьля звальненьня ў 2009--2010 гг. быў дворнікам у Беларускім дзяржаўным эканамічным універсітэце, дзе працягваў займацца навукова-дасьледчай дзейнасьцю, напісаньнем кніг і іх выданьнем за свой кошт.[4] У 2010--2013 гг. працаваў дацэнтам у Інстытуце парламентарызма і прадпрымальніцтва спачатку на кафедры права, а затым на кафедры паліталогіі. Станам на 2014 г. працуе выкладчыкам гісторыі мэдыцыны і сацыялогіі здароў'я на пасадзе дацэнта катэдры грамадзкага здароўя й аховы здароўя Беларускага дзяржаўнага мэдыцынскага ўнівэрсытэту.[1] Жонкі: Корзун Людміла, Груша Святлана, з 2004 г. — Ажгірэй Аліна. Сыны Дзяніс (1979) і Аляксандр (1980). Браты Мікалай і Аляксандр, сёстры Зоя і Таіса. Даследуе сацыяльна-палітычныя працэсы на Беларусі перыяду падзелаў Рэчы Паспалітай і далучэння беларускіх зямель да Расійскай імперыі ў канцы XVIII--сярэдзіне XIX стст.[5]

Творчасьць[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Адзін з аўтараў кніг: «Нарысы гісторыі Беларусі» (ч. 1, Мн.: Беларусь,1994), «Гісторыя сялянства Беларусі» (т. 1, Мн.: Беларуская навука, 1997), «Витебская губерния: государственные, религиозные и общественные учреждения (1802—1917)» (Мн.: БелНИИДАД, 2009), «Могилевская губерния. Государственные, религиозные и общественные учреждения (1772—1917)» (Мн.: Беларусь, 2014). Deputaci Trybunału Głównego Wielkiego Księstwa Litewskiego (1697—1794). Spis / Pod redakcją Andrzeja Rachuby opracowali Andrzej Rachuba i Przemysław P. Romaniuk przy współpracy Andreja Macuka i Jewgienija Aniszczenki. Warszawa: DiG, 2004. 448 s.; Urzędnicy Wielkiego Księstwa Litewskiego. Spisy. Tom II. Województwo trockie. XIV—XVIII wiek / Pod redakcją Andrzeja Rachuby. Opacowali Henryk Lulewicz, Andrzej Rachuba, Przemysław P. Romaniuk, Andrzej Haratym przy współpracy Andreja Macuka i Jaugiena Aniszczanki. Warszawa: DiG, 2009. 687 s. Аўтар карт у атласах: «Гістарычны атлас Беларусі. Т. 1. Беларусь ад старажытных часоў да канца XVIII ст.» (Варшава, 2008), «Вялікі гістарычны атлас Беларусі у 4-х тамах». Мае больш за 400 публікацый, у тым ліку 27 кніг без сааўтарства.

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  1. ^ а б Спіс супрацоўнікаў кафедры грамадскага здароўя і аховы здароўя БДМУ(рас.)
  2. ^ Зараз--Рэспубліканская гімназія-каледж мастацтваў імя І. В. Ахрэмчыка
  3. ^ Оргіш В. "Інкарпарацыя", або як адгукаецца палітычная гісторыя Беларусі ў сучасным жыцці// Народная Воля. 2-3 сакавіка 2005 г.
  4. ^ У Менску выдадзены пяты том збору навуковых працаў гісторыка Яўгена Анішчанкі «Абывацелі правінцыі. Інструкцыі шляхецкіх сэймікаў беларускіх земляў ВКЛ канца XVIII стагодзьдзя» (рас.)
  5. ^ Корзенко Г. В. Историки Беларуси в начале XXI столетия. Биобиблиографический справочник. Мн.:Беларуская навука. 2007. С. 14; Институт истории НАН Беларуси в лицах. 1929-2008 гг. Биобиблиографический справочник. Мн.:Беларуская навука. 2008. С. 111, 371, 386, 391

Вонкавыя спасылкі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]