Ф

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку
Ф
Ф
Кірыліца
А Б В Г Ґ Д Ђ
Ѓ Е Ё Є Ж Ѕ З
И І Ї Й Ј К Л
Љ М Н Њ О П Р
С Т Ћ Ќ У Ў Ф
Х Ц Ч Џ Ш Щ Ъ
Ы Ь Э Ю Я
Архаічныя літары кірыліцы
Ҁ Ѻ
Ѹ Ѡ Ѽ Ѿ
Ѣ Ѥ Ѧ
Ѫ Ѩ Ѭ Ѯ
Ѱ Ѳ Ѵ Ѷ

Ф, ф (назва: эф) — знак кірыліцы ўсіх славенскіх кірылічных азбукаў (21-ы ў баўгарскае, 23-і ў беларускае, 22-і ў расейскае, 25-ы ў сэрбскае й украінскае, 26-ы ў македонскае); выкарыстоўваецца таксама ў пісьмовасьцях некаторых неславенскіх народаў. У стара- і царкоўнаславенскай Азбуках носіць назву «фрътъ» (ст.-сл.) або «фертъ» (ц.-сл.). Назвы дадзенага знаку ня ясная, але некаторыя дасьледчыкі думаюць, што вытокі "Ферт» гукапераймальныя, падобна гук выдаюць коні «Ф-ррр», бо гук [ф] у старажытнай славенскай мове быў зусім чужы, і немагчыма было падабраць славенскае слова з « ф ». (φερτ-ός з грэцкае азначае прыўнесеных звонку). У кірыліцы звычайна лічыцца 22-м па парадку і выглядае як Early Cyrillic letter Fritu.png; у глаголіцы па ліку 22-і, мае выгляд GlagolitsaFert.gif. У абедзьвюх Азбуках лікавае значэньне — 500. Як Паходжаньне кірылічнай, так і глагалічнага знакаў — грэцкі знак фі (Φ, φ).

Лічбавае значэньне[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

У стараславенскай і царкоўнаславенскай мовах Ф мае лічбавае значэньне — 500.