Сьцяпан Баркоўскі

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку
Вікіпэдыя мае артыкулы пра іншых асобаў з прозьвішчам Баркоўскі.

Сьцяпан Андрэевіч Баркоўскі (псэўданімы і крыптанімы: Бар.; С. Бар.; С. Бар-і; С. Бар-кі; Бар-скі; С. Б-скі; С. Кожаны.; 28 сакавіка (10 красавіка) 1905, Слуцак, Менская губэрня, Расейская імпэрыя11 чэрвеня 1966, Менск, БССР, СССР) — крытык, літаратуразнаўца, этнограф.

Біяграфія[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Рана застаўся без бацькоў. Сярэднюю адукацыю атрымаў у Слуцку. Падлеткам браў удзел у Слуцкім паўстаньні (1920). Скончыў пэдагагічны факультэт БДУ (1926). Пасьля сканчэньня ў 1931 годзе асьпірантуры пры Інбелкульце АН БССР (1931) працаваў у Інстытуце гісторыі АН БССР. Першыя публікацыі па этнаграфіі зьявіліся ў 1925 годзе. Як літаратурны крытык сфарміраваўся ў аб’яднаньні «Маладняк». У сярэдзіне 1920-х г. у яго на кватэры ўтварыўся своеасаблівы «літаратурны салён» маладых літаратараў.

14 лістапада 1936 г. арыштаваны і асуджаны на 10 гадоў папраўча-працоўных лягераў. У 1936—1946 гг. адбываў пакараньне ў лягерах горна-мэталюргічнага камбіната ў Краснаярскім краі, на Джыдзінскім вальфрамавым камбінаце, руднік Халтасон. З канца 1946 г. у аддзеле мэліярацыі і арашэньня Чуйскай вопытнай станцыі лубяных культур (Кыргыстан). У 1950 г. быў накіраваны на цаліну, на будаўніцтва водагаспадарчых аб’ектаў у саўгасах Акмалінскай вобласьці (Казахстан). Пасьля рэабілітацыі ў (1955) вярнуўся ў Беларусь.

У 1956—1966 гг. працаваў у Інстытуце мастацтвазнаўства, этнаграфіі і фальклёру АН БССР. Займаўся этнаграфіяй Беларусі ХІХ ст. Укладальнік кніг твораў В. Маракова (1959), А. Дудара (1959), В. Каваля (1959), М. Нікановіча (1960). Пахаваны ў Менску на Ўсходніх могілках.

Творы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  • 1 мая на Беларусі. Менск. 1927.
  • Анімістычны сьветапогляд беларуса па песьнях. // Чырвоны сьцяг. № 5-6. 1925.
  • Студэнцтва і крязнаўства. // Чырвоны сьцяг. № 7. 1925.
  • Бібліяграфічны агляд літаратуры па пытаньні «Краязнаўства і школа». // Чырвоны сьцяг. № 5. 1926.
  • Вясельны быт беларускага селяніна. // Маладняк. № 6. 1926
  • На аматарскую сцэну. // Звязда. 4 верасьня 1926.
  • Ленін у беларускай паэзіі. // Маладняк. № 2. 1927.
  • Па загонах новае Украіны. Уражаньні з падарожжа па Украіне. // Полымя. № 8. 1928.
  • Год маладняка. // Чырвоная зьмена. 11 лістапада 1928.
  • Літаратурныя нататкі: “Полымя” за 1928 г. // Савецкая Беларусь. 7-9 лютага 1929.
  • Друг Беларусі. // Літаратура і мастацтва. 9 студзеня 1957.
  • Спадчына Алеся Дудара. // Літаратура і мастацтва. 28 сьнежня 1957.
  • Лірыка Валерыя Маракова. // Літаратура і мастацтва. 26 лютага 1958.
  • Алесь Дудар. // Дудар А. Выбраныя творы. Мінск. 1959.
  • Валеры Маракоў. // Маракоў В. Лірыка. Мінск. 1959.
  • Спадчына Васілія Каваля. // Літаратура і мастацтва. 18 сакавіка 1959.
  • Спадчына М. Гарэцкага. // Літаратура і мастацтва. 19 снежня 1959.
  • Поэтическое наследие Артемия Вериги-Даревского. // Советское славяноведение. Москва. № 2. 1971. /сааўт. А. Мальдзіс./

Літаратура[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  • Кісялёў Г. Пошукі імя. Мінск. 1978. С. 64-65.
  • Саламевіч Я. Слоўнік беларускіх псеўданімаў /XVI-XX стст./ Мінск. 1983. С. 23-24, 71, 169.
  • Багдановіч І. Э. Баркоўскі Сцяпан. // Беларускія пісьменнікі. Біябібліяграфічны слоўнік у 6 тамах. Т. 1. Мінск. 1992. С. 242.
  • Гарадніцкі Я. А. Баркоўскі Сцяпан. Бібліяграфія. // Беларускія пісьменнікі. Біябібліяграфічны слоўнік у 6 тамах. Т. 1. Мінск. 1992. С. 242-243.
  • Саламевіч І. У. Баркоўскі Сцяпан Андрэевіч. // Беларуская Энцыклапедыя ў 18 тамах. Т. 2. Мінск. 1996. С. 309.
  • Маракоў Л. У. Рэпрэсаваныя літаратары, навукоўцы, работнікі асветы, грамадскія і культурныя дзеячы Беларусі, 1794-1991. Энцыклапедычны даведнік. У 10 т. Т.1. Мінск. 2003.