Пунктуацыя

Пунктуа́цыя (па-лацінску: punctuatio: ад punctum — «кропка») — унармаваная сыстэма правілаў ужываньня на пісьме знакаў прыпынку дзеля падзяленьня тэксту адпаведна ягоным лягічных, сынтаксічных ды інтанацыйных асаблівасьцяў.

Табліца знакаў пунктуацыі

Сымбаль				Назва	Функцыя
.				кропка	Сканчае сказы, пазначае скарачэньні.
,				коска	Аддзяляе граматычна раўнапраўныя часткі ў складаных сказах, некалькі элемэнтаў у пералічэньні, звароты.
;				кропка з коскай	Функцыянальна падобная да коскі, аднак аддзяляе складаныя (альбо ўскладненыя) па будове граматычна раўнапраўныя часткі.
:				дзьвюхкроп’е	Аддзяляе сказ ці ягоную частку, якая разьвівае альбо дапаўняе папярэдні тэкст. Таксама папярэднічае простай мове.
!				клічнік	Сканчае загадны, пабуджальны ці экспрэсіўны сказ.
?				пытальнік	Паказвае на сказ, які мае ў сабе пытаньне.
–		—		працяжнік	Аддзяляе галоўныя часткі сказу, параўноўваныя моўныя адзінкі, часткі складанага бяззлучнікавага сказу, частку дыялёгу, паказвае паўзу ў дзеяньні. Аддзяляецца з абодвух бакоў пропустамі.
‐				злучок	Злучае цесна зьвязаныя словы, у канцы радку азначае перанос слова. Пішацца бяз пропустаў.
'…				шматкроп’е	Азначае няскончаны, абарваны сказ.
«»		„“‘	""	двукосьсе	Азначае простую мову, цытаты і пад.
’				апостраф
()	[]	{}	〈〉	дужкі	Азначаюць адвольна ўстаўленыя кавалкі тэксту.
/				касая рыска	Аддзяляе варыянтныя альбо супярэчлівыя выразы.

Кропка, коска, клічнік, пытальнік, дзьвюхкроп’е, кропка з коскай і шматкроп’е пішуцца адразу пасьля слова, пасьля чаго робіцца пропуст. Тэкст у дужках альбо двукосьсі пішацца неадрыўна ад іх. Калі ў тэксьце адзін за адзін ідуць два знакі прыпынку (напр. кропка і коска альбо клічнік і пытальнік), паміж імі пропусты не ўстаўляюцца.