Яўген Белаенка

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку
Яўген Белаенка
Дата нараджэньня 9 лістапада 1947
Месца нараджэньня Мурманск, Расейская СФСР, Савецкі Саюз
Дата сьмерці 8 сьнежня 2006
Месца сьмерці Менск, Беларусь
Месца пахаваньня
Месца вучобы Менскі мэдычны інстытут (1972)
Занятак лекар, траўматолаг, артапед
Навуковая сфэра траўматалёгія
Месца працы РНПЦ траўматалёгіі і артапэдыі
Вядомы як cтваральнік лекаў супраць разбурэньня храсткоў
Навуковая ступень доктар навук (1992)
Узнагароды мэдаль Капіцы

Яўге́н Дзьмі́трыевіч Белае́нка (1947, Мурманск, цяпер Расея — 2006, Менск, Беларусь) — беларускі траўматоляг-вынаходнік.

Доктар мэдычных навук (1992) і прафэсар (2001). Заслужаны лекар Беларусі (1998) і акадэмік Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі (2003). Стваральнік лекаў супраць разбурэньня храсткоў і для павелічэньня іх аднаўленчай здольнасьці пры хваробе. Выдатнік аховы здароўя Беларусі[2].

Жыцьцяпіс[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

У 1973 годзе скончыў Менскі мэдычны інстытут. У 1975 годзе працаўладкаваўся ў Беларускі навукова-дасьледчы інстытут траўматалёгіі і артапэдыі, кіраўніком якога стаў у 1993 годзе. У 1992 годзе абараніў доктарскую дысэртацыю. Напісаў навуковыя працы пра дыягностыку і хірургічнае лячэньне хваробаў суставаў. Дасьледаваў церце і знос сустаўных храсткоў. Стварыў лекі супраць разбурэньня храсткоў і для павелічэньня іх аднаўленчай здольнасьці пры хваробе[3]. У 1998 годзе атрымаў ганаровую годнасьць заслужанага лекара Беларусі. У 2000 годзе быў абраны сябрам-карэспандэнтам Акадэміі навук Беларусі. У 2001-м атрымаў навуковую годнасьць прафэсара. У 2002 годзе стаў акадэмікам-сакратаром Аддзяленьня мэдычных навук Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі (НАНБ). У 2003-м быў абраны акадэмікам НАНБ[4].

Навуковая дзейнасьць[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Напісаў звыш 200 навуковых працаў, у тым ліку 2 манаграфіі. Зрабіў 21 вынаходку. Распрацаваў шэраг спосабаў дыягностыкі і артраскапічнай мікрахірургіі, эндапратэзаваньня суставаў і остэасынтэзу, а таксама рэкастрыктыўных апэрацыяў пры рэўмаартапэдычных хваробах, пераломах і спартовых траўмах суставаў. Адкрыў уласьцівасьць сінавіяльнага асяродзьдзя забясьпечваць супрацьфрыкцыйнасьць храсткоў у суставах у сувязі з вадкакрышталічным станам сінавіяльнай вадкасьці і прысутнасьцю ў ёй мэзагенных злучэньняў халестэрыну. Распрацаваў лекі сінавіяльнай вадкасьці і спосабы атрыманьня вадкакрышталічнага біярэчыва для іх вырабу, трыбамэтрычнае абсталяваньне і спосабы дасьледаваньня змазачных асяродзьдзяў, а таксама супрацьфрыкцыйныя палімэрныя матэрыялы для мэдыцыны. У 1997 годзе выдаў кнігу «Біятрыбалёгія сінавіяльных суставаў» сумесна зь Сяргеем Ермаковым і Барысам Купчынавым. У 2002 годзе ў суаўтарстве выпусьціў кнігу «Вадкія крышталі ў тэхніцы і мэдыцыне»[4].

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  1. ^ https://bis.nlb.by/by/documents/135233
  2. ^ Белаенка Яўген Дзьмітрыевіч // Анлайн-энцыкляпэдыя «Беларусь у асобах і падзеях», 16 сакавіка 2020 г. Праверана 4 лютага 2022 г.
  3. ^ Белаенка Яўген Дзьмітрыевіч // Беларуская энцыкляпэдыя ў 18 тамах / гал.рэд. Генадзь Пашкоў. — Менск: Беларуская энцыкляпэдыя імя Петруся Броўкі, 1996. — Т. 2. — С. 10. — 480 с. — 10 000 ас. — ISBN 985-11-0061-7
  4. ^ а б Белаенка Яўген Дзьмітрыевіч // Нацыянальная акадэмія навук Беларусі, 2022 г. Праверана 4 лютага 2022 г.