Царква Сьвятых Барыса і Глеба (Віцебск)

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку
Помнік сакральнай архітэктуры
Царква Сьвятых Барыса і Глеба
Царква Сьвятых Барыса і Глеба
Царква Сьвятых Барыса і Глеба
Краіна Беларусь
Места Віцебск
Дата заснаваньня XII ст.

Царква Сьвятых Барыса і Глеба[a] — помнік архітэктуры XVIII ст. у Віцебску. Знаходзілася на левым беразе Дзьвіны, на Пескаваціку. Твор архітэктуры віленскага барока. У 1888 годзе расейскія ўлады зруйнавалі царкву (імаверна, захаваліся падмуркі).

Гісторыя[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Вялікае Княства Літоўскае[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

На думку гісторыка архітэктуры Р. Баравога мураваную царкву маглі збудаваць ў XII—XIII стагодзьдзях пры замескай княскай рэзыдэнцыі. Царква Сьвятых Барыса і Глеба ўпамінаецца ў інвэнтары 1552 году.

« церковь светого Глеба и Бориса, ку которой земля также с давних часовъ наданая... »

У XVIII ст. царкву перабудавалі (або збудавалі наноў) у стылі віленскага барока. Яны была прыпісной да Тадулінскага манастыра.

Пад уладай Расейскай імпэрыі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Фрагмэнт здымка С. Юркоўскага, 1867 г.

Па першым падзеле Рэчы Паспалітай (1772 год) царква працягвала дзейнічаць. У 1839 годзе ўлады Расейскай імпэрыі гвалтоўна адабралі царкву ў Сьвятога Пасаду і перадалі яе Маскоўскаму патрыярхату.

Пазьней царкву перарабілі пад парахавы склад. Помнік хутка прыйшоў у заняпад. У 1885 годзе царкву пастанавілі прадаць на цэглу, што зрабілі ў 1888 годзе[1].

Архітэктура[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Помнік архітэктуры віленскага барока. Гэта быў прастакутны будынак з паўкруглай апсыдай, ня выдзеленай ува ўнутранай прасторы. Згодна з плянам, складзеным Д. Струкавым, будынак меў тоўстыя сьцены.

Заўвагі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  1. ^ таксама, відаць, Капліца Сьвятога Язафата

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  1. ^ Баравы Р. Невядомы помнік старажытнабеларускай архітэктуры // «Спадчына» №1, 1993. С. 64—68.

Літаратура[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  • Баравы Р. Невядомы помнік старажытнабеларускай архітэктуры // «Спадчына» №1, 1993. С. 64—68.