Францішак Рамейка

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку
Францішак Рамейка
No male portrait be.svg
Род дзейнасьці сьвятар
Дата нараджэньня 11 ліпеня 1885
Месца нараджэньня Сьцяг Расеі Нецькі
Дата сьмерці 16 чэрвеня 1931
Месца сьмерці Сьцяг Польшчы Вільня
Прычына сьмерці агнястрэльная рана
Месца пахаваньня Бэрнардынскія могілкі
Альма-матэр Сэмінарыя сьвятога Язэпа
Занятак Святары-адраджэнцы і грамадскі дзеяч
Бацька Андрэй Рамейка
Маці Антаніна Янцэвіч

Франці́шак Раме́йка (11 ліпеня 1885[1], вёска Нецькі, цяпер у Мядзельскім раёне Менскай вобласьці, Беларусь[2] — 16 чэрвеня 1931, Вільня, Другая Рэч Паспалітая) — беларускі каталіцкі сьвятар-адраджэнец(be), грамадзкі дзяяч.

Жыцьцяпіс[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Нарадзіўся Францішак у сялянскай сям’і каталікоў Андрэя Рамейкі і Антаніны зь Янцэвічаў.

У лістападзе 1903 року вытрымаў іспыт на званьне аптэкарскага вучня пры экзамэнацыйнай камісіі Маскоўскае навучальнае акругі. У 1905—1909 — студэнт духоўнай каталіцкай сэмінарыі ў Вільні.

У 1909 прызначаны вікарыем касьцёлу бэрнардынаў у Вільні. Нейкі час служыў у Іўі Ашмянскага павету. У 1910—1913 служыў у Сяльцы, а 1913—1921 у шарашоўскім касьцёле Найсьвяцейшай Тройцы[3] (абодва ў Пружанскім павеце Гарадзенскае губэрні).

За польскім часам служыў у задароскім касьцёле Найсьвяцейшай Панны Марыі Ласкавай[3]. У 1928 року за сваю дзейнасьць па пашырэньні выкарыстаньня беларускае мовы ў царкве і паўсядзённым жыцьці парафіянаў быў часова пазбаўлены права займацца душпастырскай дзейнасьцю. Гэта адбілася на ягоным псыхічным стане.

У 1929—1931 — сьвятар у кемелішкаўскім касьцёле Нараджэньня Найсьвяцейшае Панны Марыі[3].

16 чэрвеня 1931 Францішак Рамейка прыехаў у Вільню ў госьці да Адама Станкевіча. Не дачакаўшыся таго, застрэліўся ў ягоным кабінэце. Пахаваны на Бэрнардынскіх могілках Вільні.

Дзейнасьць[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Выступаў за шырокаў ўжываньне беларускай мовы ў набажэнствах. У 1925 року сярод іншых беларускіх сьвятароў падпісаў мэмарандум да канфэрэнцыі польскіх біскупаў, які патрабаваў увядзеньня выкладаньня беларускай мовы, літаратуры і гісторыі ў духоўных сэмінарыях і інш[4].

Матэрыяльна падтрымліваў выданьне беларускіх каталіцкіх часопісаў і газэтаў («Biełarus», «Biełaruskaja krynica» і інш.), займаўся распаўсюдам беларускіх друкаваных выданьняў.

Крыніцы і заўвагі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  1. ^ паводле іншых зьвестак — у 1886
  2. ^ Я. Драўніцкі. Змагар за родную мову // Наша слова. — 2006. — № 12 (748).
  3. ^ а б в Леанід Маракоў. Святыні Беларусі, што згадваюцца ў даведніку, і святары, якія ў іх служылі Даведнікі пісьменніка, гісторыка, энцыклапедыста Леаніда Маракова «Рэпрэсаваныя грамадскія і культурныя дзеячы Беларусі» Праверана 8 сьнежня 2012 г.
  4. ^ Натальля Анофранка, Алег Гардзіенка. Агляд моўнай палітыкі Рыма-каталіцкага касьцёла ў Беларусі ў XX ст. // Terra historica. — 2002. — № 1.

Літаратура[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Вонкавыя спасылкі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]