Надзея Мікуліч

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку
Надзея Мікуліч
Nadezhda Mikulich.jpg
Дата нараджэньня 14 студзеня 1953 (68 гадоў)
Месца нараджэньня БССР, СССР
Грамадзянства СССР СССР
Беларусь Беларусь
Прафэсія сьпявачка, кампазытарка
Гады дзейнасьці з 1971
Жанры папулярная музыка
Інструмэнты гітара, губны гармонік, акардэон, балалайка, домра
Гурты «Верасы»
«Чараўніцы»
Белдзяржфілярмонія
Вікіпэдыя мае артыкулы пра іншых асобаў з прозьвішчам Мікуліч.

Надзе́я Анато́леўна Міку́ліч (нар. 14 студзеня 1953) — беларуская сьпявачка, кампазытарка. Заслужаная артыстка Рэспублікі Беларусі.

Жыцьцяпіс[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Навучалася ў Гарадзенскай музычна-пэдагагічнай вучэльні, займалася баскетболам, выступала ў жаночым вакальна-інструмэнтальным ансамблі «Чараўніцы»[1].

У 1972—1980 была вакалісткай ВІА «Верасы». Стала першай выканаўцай песьні Эдуарда Ханка «Малиновки заслыша голосок»[1], а таксама «Любишь не любишь», «Чур-чура», «Зарянка», «Я живу в заповедном краю», «Пусть будет мир цветным» («Белым будь снег и чистым»), вельмі папулярных у СССР у пачатку 1980-х рокаў.

З ансамблю Надзея сышла ў дэкрэтны адпачынак, але назад ужо не вярнулася. Голас на пэўны час зьнік, пасьля вярнуўшыся ўжо больш нізкім.

Надзея Мікуліч выконвае песьні беларускіх, расейскіх кампазытараў ды ўласныя. Сярод апошніх — «Ой, бяда», «Тем, кто любит», «Родимый дом», «Только мама» й іншыя. Зь песьняй «Ксеня» Ўладзімера Будніка, якую шмат хто лічыць народнай, Надзея Мікуліч стала дыпляманткай Усесаюзнага конкурсу артыстаў эстрады.

Выпусьціла 4 аўдыяальбомы, 3 кампакт-кружэлкі.

Сям’я[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Муж Надзеі Барыс Белы працаваў адміністратарам калектыву «Верасы»[1]. Цяпер выступае на сольных канцэртах, часам разам з Рыгорам Палішчуком.

Дыскаграфія[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  • «Тем, кто любит» (2005)
  • «Святая муза» (2008)
  • «Я вернусь» (2008)

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Вонкавыя спасылкі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]