Леў Кішка

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку
Леў Кішка
Леў Кішка
Леў Кішка
POL COA Dąbrowa.svg
Герб «Дуброва»
X мітрапаліт кіеўскі, галіцкі й усяе Русі
1714 — 1728
ПапярэднікЮры Віньніцкі
НаступнікАтанас Шаптыцкі
Асабістыя зьвесткі
Нарадзіўся 1668
Ковель, Валынскае ваяводзтва, Малапольская правінцыя, Карона Каралеўства Польскага, Рэч Паспалітая
Памёр 19 сьнежня 1728
Купычыў[d]
Пахаваны Уладзімер-Валынскі
Род Кішкі
Дзейнасьць каталіцкі сьвятар і пісьменьнік

Леў Кішка[a] (у сьвеце Лука; 1668, места Ковель Валынскага ваяводзтва — 19 сьнежня 1728, сяло Кулечаў Валынскага ваяводзтва) — царкоўны дзяяч Рэчы Паспалітай, пісьменьнік і перакладнік. Уніяцкі біскуп уладзімерскі і берасьцейскі (з 1711), мітрапаліт кіеўскі, галіцкі й усяе Русі (з 1714). Доктар багаслоўя (1691)

Біяграфія[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

З шляхецкага роду Кішкаў гербу «Дуброва». З 1683 году навучаўся ў Быцені, дзе ўступіў у ордэн базылянаў (1684 год). Працягваў адукацыю ў Калегіюме прапаганды веры ў Рыме, па сканчэньні якога атрымаў ступень доктара багаслоўя. У 1694—1696 гадох выкладаў рыторыку і філязофію ў базылянскай школе ў месьце Ўладзімер.

У 1696 годзе прапаведнік і вікары, у 1697—1699 гадох ігумен Віленскага Траецкага манастыра. Абараніў гэты цэнтар вуніяцтва ад дамаганьняў япіскапаў і канчаткова падпарадкаваў яго базылянскаму ордэну (1703 год).

У 1699—1708 гадох архімандрыт Полацкага Барысаглебскага манастыра. У 1703—1713 гадох протаархімандрыт (генэрал) ордэна базылянаў, у 1709—1728 гадох архімандрыт Супрасьльскага манастыра.

Далучыў да ордэна базылянаў некалькі манастыроў, раней падпарадкаваных біскупам, умацаваў аўтарытэт і ўладу протаархімандрыта (палічыў несапраўднымі выбары мітрапаліта Юрыя Віньніцкага ў 1708 годзе, якія адбыліся безь ягонага ўдзелу, дамогся паўторнага галасаваньня). Падрыхтаваў і правёў Замойскі сабор (1720 год).

Рэгулярна наведваў манастыры, у тым ліку архімандрыі, што не ўваходзілі ў ордэн. Адбудаваў некалькі зруйнаваных манастыроў і цэркваў, у тым ліку ў Беразьвеччы і Супрасьлі, аднавіў дзейнасьць Супрасьльскай друкарні, заснаваў паперню.

Клапаціўся пра адукацыю белага духавенства. Выдаў на старабеларускай мове[3] дапаможнік для сьвятароў з катэхізмам для вернікаў «Собрание припадков краткое» (Супрасьля, 1722), «Букварь языка словенского» (Супрасьля, 1727).

Быў прыхільнікам частковага захаваньня ўсходняй абраднасьці ў Грэка-Каталіцкай Царкве, імкнуўся пераадолець абрадавую разнастайнасьць і брак богаслужбовай літаратуры — з гэтай мэтай выйшаў вялікім накладам уніфікаваны для ўсіх парафіяў «Служэбнік» (Супрасьля, 1727—1732)[3].

Пакінуў некалькі тэалягічных працаў і апісаньне Замойскага сабору. Спачыў ва Ўладзімеры

Галерэя[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Заўвагі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  1. ^ Іншая форма імя: Лявон Кішка

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  1. ^ NUKAT — 2002.
  2. ^ MAK
  3. ^ а б Казуля С. Кішка Леў // ВКЛ. Энцыкл. Т. 2. — Менск, 2005. С. 100.

Літаратура[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]