Леў Кішка

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку
Леў Кішка
Leŭ Kiška. Леў Кішка.jpg
Леў Кішка. Гравюра XIX ст.
POL COA Dąbrowa.svg
Герб «Дуброва»
X мітрапаліт кіеўскі, галіцкі й усяе Русі
1714 — 1728
Папярэднік: Юры Віньніцкі
Наступнік: Атанас Шаптыцкі
Асабістыя зьвесткі
Нарадзіўся: 1668
Памёр: 19 сьнежня 1728
Род: Кішкі

Леў Кішка[а 1] (у сьвеце Лука; 1668, места Ковель Валынскага ваяводзтва — 19 сьнежня 1728, сяло Кулечаў Валынскага ваяводзтва) — царкоўны дзяяч Рэчы Паспалітай, пісьменьнік і перакладнік. Уніяцкі біскуп уладзімерскі і берасьцейскі1711), мітрапаліт кіеўскі, галіцкі й усяе Русі1714). Доктар багаслоўя (1691)

Біяграфія[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Прадстаўнік шляхецкага роду Кішкаў гербу «Дуброва». З 1683 навучаўся ў Быцені, дзе ўступіў у ордэн базылянаў (1684). Працягваў адукацыю ў Калегіюме прапаганды веры ў Рыме, па сканчэньні якога атрымаў ступень доктара багаслоўя. У 16941696 выкладаў рыторыку і філязофію ў базылянскай школе ў месьце Ўладзімер.

У 1696 прапаведнік і вікары, у 16971699 ігумен Віленскага Траецкага манастыра. Абараніў гэты цэнтар вуніяцтва ад дамаганьняў япіскапаў і канчаткова падпарадкаваў яго базылянскаму ордэну (1703).

У 16991708 архімандрыт Полацкага Барысаглебскага манастыра. У 17031713 протаархімандрыт (генэрал) ордэна базылянаў, у 17091728 архімандрыт Супрасьльскага манастыра.

Далучыў да ордэна базылянаў шэраг манастыроў, раней падпарадкаваных біскупам, умацаваў аўтарытэт і ўладу протаархімандрыта (палічыў несапраўднымі выбары мітрапаліта Юрыя Віньніцкага ў 1708, якія адбыліся безь ягонага ўдзелу, дамогся паўторнага галасаваньня). Падрыхтаваў і правёў Замойскі сабор (1720).

Рэгулярна наведваў манастыры, у тым ліку архімандрыі, што не ўваходзілі ў ордэн. Адбудаваў шэраг зруйнаваных манастыроў і цэркваў, у тым ліку ў Беразьвеччы і Супрасьлі, аднавіў дзейнасьць Супрасьльскай друкарні, заснаваў паперню.

Клапаціўся пра адукацыю белага духавенства. Выдаў на старабеларускай мове[1] дапаможнік для сьвятароў з катэхізмам для вернікаў «Собрание припадков краткое» (Супрасьль, 1722), «Букварь языка словенского» (Супрасьль, 1727).

Быў прыхільнікам частковага захаваньня ўсходняй абраднасьці ў Грэка-Каталіцкай Царкве, імкнуўся пераадолець абрадавую разнастайнасьць і недахоп богаслужбовай літаратуры — з гэтай мэтай выйшаў вялікім накладам уніфікаваны для ўсіх парафіяў «Служэбнік» (Супрасьль, 17271732)[1].

Пакінуў некалькі тэалягічных працаў і апісаньне Замойскага сабору. Пахавалі мітрапаліта ва Ўладзімеры

Заўвагі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  1. ^ Іншая форма імя: Лявон Кішка

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  1. ^ а б Сяргей Казуля. Кішка Леў // ВКЛ. Энцыкл. Т. 2. — Менск, 2005. С. 100.

Літаратура[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]