Кляс По́нтус А́рнальдсан (па-швэдзку: Klas Pontus Arnoldson; 27 кастрычніка[8][9][10]1844, Гётэборг — 20 лютага 1916, Стакгольм) — швэдзкіпісьменьнік, журналіст, палітык і пацыфіст, сумесна з Фрэдрыкам Баэрам ляўрэат Нобэлеўскай прэміі міру (1908). Быў заснавальнікам і першым старшынём Швэдзкага саюзу міру і арбітражу, створанага ў 1883 годзе. Пачынаў кар’еру служачым чыгуначнай станцыі (1871—1881), быў павышаны да начальніка станцыі[8]. Пасьля заняўся палітыкай. Дэпутат рыксдага ад 1882 да 1887. Падтрымліваў нэўтральнасьць краін Паўночнай Эўропы. Быў рэдактарам пэрыядычных выданьняў «Tiden», «Fredsvännen», «Nordsvenska Dagbladet». Знаёмы з гуманістычнымі догматамі рэлігійных рухаў, якія зьявіліся ў XIX ст. ў Вялікабрытаніі ды Новай Ангельшчыне ў ЗША, ён асуджаў фанатычны дагматызм ды падтрымліваў Унітарыянскія погляды на праўду, талерантнасьць, свабоду асабістага сумленьня, свабоду думкі ды ўдасканаленьне чалавека[11]. Аўтар твораў, прысьвечаных праблеме дасягненьня міру, народаўладзьдзя. Гісторыя пацыфісцкіх ідэй выкладзеная ў кнізе «Надзея вякоў» («Seklernas hopp», 1901)[12][11]. У 1905 годзе адыграў значную ролю ў мірным вырашэньні пытаньня аб скасаваньні Швэдзка-нарвэскай уніі[8].
↑Arnoldson, Klas Pontus(італ.)Enciclopedia - Treccani.Istituto della Enciclopedia Italiana fondata da Giovanni Treccani - Riproduzione riservata.Праверана 5 сакавіка 2026г.
Лауреаты Нобелевской премии: В 2 кн. / [Редкол.: Губский Е. Ф. (отв. ред.) и др.; Вступ. статьи О. Уитмена, К. Г. Бернхарда]. — М.: Прогресс, 1992. — 740с. — ISBN 5-01-002539-6 [Кн. 1]: А — Л.
ЛаринаО.В. [и др.] Лауреаты Нобелевской премии. — Москва: Дом Славян. кн., 2006. — 862с. — ISBN 5-85550-115-9
БлохА.М. Советский Союз в интерьере нобелевских премий: факты. Документы. Размышления. Комментарии. — Изд. 2-е. — Москва: Физматлит, 2005. — 878с. — ISBN 5-9221-0527-2