Люі Рэно

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку
Люі Рэно
LouisRenault.jpg
Дата нараджэньня 21 траўня 1843(1843-05-21)[1][2][3][4][5][6][7]
Месца нараджэньня Ацён
Дата сьмерці 8 лютага 1918(1918-02-08)[1][2][3][4][5][6][7] (74 гады)
Месца сьмерці Барбізон
Месца пахаваньня невядома
Грамадзянства Францыя
Месца вучобы Унівэрсытэт Бургундыі
Занятак юрыст, пэдагог, прафэсар унівэрсытэту, судзьдзя і адвакат
Навуковая сфэра права
Месца працы Парыскі ўнівэрсытэт
Узнагароды

Люі́ Рэно́ (па-француску: Louis Renault, 21 траўня 1843 — 8 лютага 1918) — францускі юрыст, ляўрэат Нобэлеўскай прэміі міру (1907) разам з Эрнэста Тэадора Манэта.

У 1890 годзе быў прызначаны юрысконсультам ў Міністэрства замежных справаў. На гэтай пасадзе ён ня раз прадстаўляў Францыю на міжнародных сустрэчах, у тым ліку на двух Гааскіх канфэрэнцыях (1899 і 1907) і на Лёнданскай марской канфэрэнцыі (1908—1909).

Будучы аўтарытэтным сябрам Міжнароднага трацейскага суда, Рэно часта запрашаўся да вырашэньня спрэчак, сярод якіх былі справы аб японскіх падатках (1905), касаблянская справа (1909), справа Саваркара (1911) і іншыя.

У 1907 годзе Рэно сумесна з Эрнеста Манэта стаў ляўрэатам Нобэлеўскай прэміі міру «як сапраўдны геній міжнароднага права ў Францыі». Таксама быў уганараваны Ордэнам Ганаровага легіёна — найвышэйшай узнагароды Францыі.

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]