Люі Рэно

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку
Люі Рэно
LouisRenault.jpg
Дата нараджэньня 21 траўня 1843(1843-05-21)[1][2][3][4][5][6]
Месца нараджэньня Ацён
Дата сьмерці 8 лютага 1918(1918-02-08)[1][2][3][4][5][6] (74 гады)
Месца сьмерці Барбізон
Грамадзянства Францыя
Месца вучобы Унівэрсытэт Бургундыі
Занятак юрыст, пэдагог, прафэсар унівэрсытэту, судзьдзя і адвакат
Узнагароды

Люі́ Рэно́ (па-француску: Louis Renault, 21 траўня 1843 — 8 лютага 1918) — францускі юрыст, ляўрэат Нобэлеўскай прэміі міру (1907) разам з Эрнэста Тэадора Манэта.

У 1890 годзе быў прызначаны юрысконсультам ў Міністэрства замежных справаў. На гэтай пасадзе ён ня раз прадстаўляў Францыю на міжнародных сустрэчах, у тым ліку на двух Гааскіх канфэрэнцыях (1899 і 1907) і на Лёнданскай марской канфэрэнцыі (1908—1909).

Будучы аўтарытэтным сябрам Міжнароднага трацейскага суда, Рэно часта запрашаўся да вырашэньня спрэчак, сярод якіх былі справы аб японскіх падатках (1905), касаблянская справа (1909), справа Саваркара (1911) і іншыя.

У 1907 годзе Рэно сумесна з Эрнеста Манэта стаў ляўрэатам Нобэлеўскай прэміі міру «як сапраўдны геній міжнароднага права ў Францыі». Таксама быў уганараваны Ордэнам Ганаровага легіёна — найвышэйшай узнагароды Францыі.

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  1. ^ а б Bibliothèque nationale de France data.bnf.fr: плятформа адкрытых зьвестак — 2011.
  2. ^ а б Comité des travaux historiques et scientifiques — 1834.
  3. ^ а б Encyclopædia Britannica
  4. ^ а б SNAC — 2010.
  5. ^ а б Энцыкляпэдыя Бракгаўза
  6. ^ а б Roglo — 1997. — 8261991 экз.