Квэнтын Тарантына

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку
Квэнтын Тарантына
Quentin Tarantino by Gage Skidmore.jpg
Дата нараджэньня 27 сакавіка 1963(1963-03-27)[1][2][3][4][5][6][7][8][9][10][11] (58 гадоў)
Месца нараджэньня Ноксвіль, Тэнэсі
Грамадзянства ЗША[12]
Занятак актор, сцэнарыст, кінарэжысэр, кінапрадусар, актор кіно, пісьменьнік, мантажэр, тэлеактор і рэжысэр
Жанры незалежны фільм і баявік
Бацька Тоні Тарантына
Узнагароды

прэмія «Оскар» за найлепшы арыгінальны сцэнар (1994)

прэмія «Оскар» за найлепшы арыгінальны сцэнар (2012)

прэмія Эдгара Алана По (1995)

камандор Ордэна мастацтваў і літаратуры

Люм’ер (2013)

прэмія BAFTA за найлепшы арыгінальны сцэнар (2013)

Залатая пальмавая галіна (1994)

прэмія «Залаты Глёбус» за найлепшы сцэнар (1994)

ордэн Заслуг Вугоршчыны

67-я прэмія Акадэміі

85-я прэмія Акадэміі

52-і Залаты Глёбус

70-ы Залаты Глёбус

48-я прэмія BAFTA

66-я прэмія BAFTA

36-я прэмія Сэзар

Сябра Амэрыканскай акадэміі мастацтваў і навук

Прэмія Нацыянальнай рады кінакрытыкаў ЗША за найлепшы фільм

IMDb ID nm0000233
Подпіс Quentin Tarantino's signature.svg

Квэ́нтын Джэром Таранты́на (па-ангельску: Quentin Jerome Tarantino, нарадзіўся 27 сакавіка 1963, Ноксвіл, Тэнэсі, ЗША) — амэрыканскі рэжысэр, сцэнарыст, актор і прадусар. Сусьветную вядомасьць атрымаў пасьля карціны «Крымінальнае чытво» (1994), якая прынесла яму «Залатую пальмавую галіну» Канскага кінафэстывалю, а таксама прэміі «Оскар» і «Залаты Глёбус» за лепшы сцэнар.

Біяграфія[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Нарадзіўся 27 сакавіка 1963 году ў Ноксвіле, штат Тенэсі. Пры нараджэньні атрымаў ад маці імя Квінт у гонар каўбою з папулярнага тады сэрыялу з Клінтам Істўудам, але, пазьней, памяняў імя на Квэнтын, верагодна сам не пераняўшы ад маці любові да гэтага фільма. Выхадзец з самой звычайнай беднай сям’і амэрыканскага Поўдня, Квэнтын Тарантына не меў ніякіх прэтэнзіяў на акторскую прафэсію, аднак моцна любіў кіно.

Пасьля сканчэньня школы, Квэнтын Тарантына працаваў у пункце відэапракату, які і паслужыў яму школай для вывучэньня кіно. У адрозьненьне ад «архіўных пацукоў» папярэдняга пакаленьня, накшталт Багдановіча, якія вывучалі кіно ў фільматэках, Тарантына ўспрыняў кіно з тэлевізійнага экрана. Гэта і вызначыла яго пераважную цікавасьць да сюжэту і падзейных элемэнтах жанру, у той час як эстэты вялікага экрана былі першым чынам зачараваныя мантажом, атмасфэрай кадру і дэталямі, зь якіх кадр складаўся.

Тарантына пачаў з напісаньня сцэнараў, затым у 1992 годзе зьняў уласны фільм, «Шалёныя псы». Фільм, які па-новаму падыходзіў да суадносінаў дыялёгу і дзеяньня, прыцягнуў да яго ўсеагульную ўвагу. Пасьля гэтага спачатку ў ход пайшлі сцэнары Тарантына, а потым яго самога сталі запрашаць здымацца ў эпізадычных ролях. Гэты зласьлівага выгляду малады чалавек з качыным носам, глыбока пасаджанымі вачыма і некалькі выбітным падбародкам, натуральна, не выкліча ў гледача тых жа пачуцьцяў, што акторы накшталт Тома Круза. Асоба яго не багатая на дадатныя эмоцыі. Квэнтын Тарантына ва ўласных фільмах і ў фільмах сваіх сяброў грае, як правіла, непрыемных пэрсанажаў, псыхапатаў і раздражняльных нэўрасьценікаў, накшталт малодшага з братоў Гэка ў фантасмагарычным фільме жахаў Робэрта Радрыгеза «Ад заходу да досьвітку». Тым ня менш, на экране Квэнтын Тарантына выглядае досыць натуральна, хоць, зразумела, фільмы зь яго ўдзелам — першым чынам практыкаваньні ў жанравым кіно.

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  1. ^ SNAC — 2010.
  2. ^ Internet Broadway Database — 2000.
  3. ^ filmportal.de — 2005.
  4. ^ Discogs — 2000.
  5. ^ BD Gest'
  6. ^ Архіў прыгожых мастацтваў — 2003.
  7. ^ Архіў Мунцынгера — 1913.
  8. ^ Энцыкляпэдыя Бракгаўза
  9. ^ Энцыкляпэдыя Бракгаўза
  10. ^ Store norske leksikon — 1978.
  11. ^ GeneaStar
  12. ^ анляйнавая калекцыя Музэю сучаснага мастацтва

Вонкавыя спасылкі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]