Дынабурскі замак

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку
Дынабурскі замак
Макет Динабургского замка.jpg
Музэйны макет замку
Месцазнаходжаньне Латгалія
Пабудаваны к. 1273—1277
Будаўнік Лівонскі ордэн
Матэрыялы камень
Разбураны да 1577
Стан руіны
Адкрыты для наведваньня так
Каардынаты 55° пн. ш. 26° у. д. / 55° пн. ш. 26° у. д. / 55; 26Каардынаты: 55° пн. ш. 26° у. д. / 55° пн. ш. 26° у. д. / 55; 26
Дынабурскі замак на мапе Латвіі
Дынабурскі замак
Дынабурскі замак
Дынабурскі замак

Дынабурскі замак (па-латыску: Dinaburgo pilis, па-нямецку: Dünaburg) — замак у Науенскай воласьці Латгаліі (Латвія), непадалёк ад Дзьвінску. Збудаваны Лівонскім ордэнам між 1273—1277 рокамі, разбураны маскоўцамі да 1577 року. Рэшткі замку даступныя для наведваньня[1].

Мінуўшчына[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

У 1273 року Майстар Лівонскага ордэну Эрнст фон Рацэбург(d) збудаваў замак Дынабург ва ўладаньнях вялікага літоўскага князя Трайдзеня. Замак меў стратэгічнае значэньне: служыў базай для наездаў Ордэна на цэнтральную Літву, каб прымусіць Трайдзеня аказваць падтрымку земгалам, што змагаліся зь лівонцамі[2]. У 1277 Трайдзень пачаў аблогу замку. За месяц ён зладзіў 4 спробы штурму абложнымі вежамі, аднак вымушаны быў адступіць. Майстар фон Рацэбург у адказ зладзіў у 1278 року беспасьпяховы паход углыб Літвы, які скончыўся разгромам пад Ашэрадэнам (цяперашняе Айзкраўклэ).

У XIV—XVI стагодзьдзях Вялікае Княства Літоўскае і Маскоўская дзяржава некалькі разоў разбуралі замак, але кожны раз яго адбудоўвалі:

  • у 1313 замак быў перабудаваны майстрам Гергардам фон Ёркам;
  • у 1396 літоўцы разбурылі замак, пасьля чаго Ордэн яго аднавіў;
  • у 1403 вялікі літоўскі князь Вітаўт уварваўся ў Латгалію і разбурыў Дынабурскі замак, пасьля чаго крыжакі яго аднавілі;
  • у 1418 Вітаўт зноў захапіў і спаліў замак;
  • у 1481 замак здабыў маскоўскі цар Іван III;
  • у 1558 маскоўскі цар Іван Жахлівы пачаў вайну за выхад да Балтыйскага мора, у 1559 ненадоўга захапіў замак;
  • у 1561 паводле Віленскай уніі Лівонія была падзеленая, і Латгалія адышла да Вялікага Княства Літоўскага. Пасьля Люблінскай уніі 1569 року гэтыя землі сталі супольным уладаньнем ВКЛ і Кароны. Дынабурскі замак стаў адміністрацыйным цэнтрам рэгіёну і сядзібай каталіцкага біскупа;
  • у 1577 Іван Жахлівы захапіў замак і загадаў зруйнаваць яго да зямлі. Пасьля сыходу маскавітаў мясцовыя жыхары вярнулі тэрыторыю сабе, аднак у сувязі з моцнымі разбурэньнямі паселішча было перанесенае на 19 км ніжэй па цячэньні Дзьвіны, дзе паўстала сучаснае места. Кароль Стэфан Батура вырашыў не перабудоўваць стары замак, які страціў былое стратэгічнае значэньне.
  • у 1671 была спроба перабудовы замку, але ён канчаткова быў разбураны ў часе Вялікай Паўночнай вайны (1700—1721). Рэшткі муроў былі разбураныя ў 1811—1829 роках.

Глядзіце таксама[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  1. ^ Alberts Zarāns. Latvijas pilis un muižas. Castles and manors of Latvia. — Riga: 2006. — ISBN 9984-785-05-X
  2. ^ William Urban. The Baltic Crusade. — Chicago, Illinois: Lithuanian Research and Studies Center, 1994. — С. 283—286. — ISBN 0-929700-10-4

Вонкавыя спасылкі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]