Ёзэф Абэль

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку
Ёзэф Абэль
Abel, Joseph - Self-Portrait in the Studio - Google Art Project.jpg
Аўтапартрэт у студыі (1808-1810)
Дата нараджэньня 22 жніўня 1768(1768-08-22)[1][2]
Месца нараджэньня Ашах-ан-дэр-Донаў, Эфэрдынг, Аўстрыя
Дата сьмерці 4 кастрычніка 1818(1818-10-04)[3] (50 гадоў)
Месца сьмерці Вена, Нямецкі зьвяз[3]
Грамадзянства Аўстрыя
Адукацыя Акадэмія выяўленчых мастацтваў Вены
Альма-матэр Венская акадэмія выяўленчых мастацтваў
Занятак жывапіс
Жанры гістарычны жывапіс
Плынь нэаклясыцызм
Працы Партрэт маладога чалавека ў акулярах (1814)
Подпіс Josef ABEL signature.jpg

Ёзэф Абэль (ням. Josef Abel; 22 жніўня 1764, Ашах — 4 кастрычніка 1818, Вена) — аўстрыйскі мастак, які працаваў у гістарычным жанры, ў жанры партрэту ды ў тэхніцы аквафортэ. Лічыцца адным з найлепшых аўстрыйскіх мастакоў свайго пакаленьня.

Біяграфія[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Ёзэф Абэль нарадзіўся 22 жніўня 1764 году ў горадзе Ашах (Верхняя Аўстрыя)[4][5] (паводле іншых зьвестак 22 жніўня 1768 году[6]). Бацька Ёган Мэльхіёр Абэль (нар. 1723, Johann Melchior Abel) быў галоўным цесьляром у Ашаху. У 1782 годзе здаў уступныя іспыты ў Акадэмію выяўленчых мастацтваў Вены[7]. Быў адным з найлепшых вучняў. Дырэктарам Акадэміі ў той час быў Гайнрых Фюгер. Ад 1795 да 1796 году працаваў у Польшчы ў маёнтках Адама Казімера Чартарыскага, дзе працаваў у тым ліку для Любамірскіх. У ліку астатніх напісаў «Партрэт сына князя Адама Казімера Чартарыскага» і партрэт паэта Дыянісія Францішка Княжніна[8]. Пасьля вярнуўся ў Вену. Ад 1801 да 1807 вучыўся па дзяржаўнай стыпэндыі Венскай акадэміі ў Рыме, Італія. У 1807 годзе вярнуўся ў Вену[9]. Аўтар шэрагу запрастольных карцін, як то «Сьвяты Эгідый», «Арэст», «Прамэтэй, прыкаваны да Каўказу», «Сакрат», «Уцёкі ў Эгіпет» і інш. Аўтар акварэляў[10]. Таксама пад кіраўніцтвам свайго настаўніка Фюгера расьпісаў заслону ў Венскім Бургтэатры. 8 лютага 1815 году абраны сябрам Акадэміі мастацтваў Аўстрыі, у шэрагах якой заставаўся да сваёй сьмерці ў 1818 годзе. Сям’і ў мастака не было. Ягоная магіла была згубленая ў 1920-м годзе[11]. Творы захоўваюцца ў музэі гісторыі мастацтваў у Вене. Ягоны аўтапартрэт захоўваецца ў венскай Ліхтэнштайнскай галерэі.

Сьпіс працаў[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Галерэя[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  1. ^ http://mng.hu/artists/joseph-abel-19
  2. ^ https://www.deutsche-biographie.de/ppn130075248.html
  3. ^ а б Нямецкая нацыянальная бібліятэка, Бэрлінская дзяржаўная бібліятэка, Баварская дзяржаўная бібліятэка і інш. Record #130075248 // Gemeinsame Normdatei — 2012—2016.
  4. ^ Abel Josef // Аўстрыйскі біяграфічны слоўнік 1815-1950 = Österreichisches Biographisches Lexikon 1815–1950. — Wien: Verlag der Österreichischen Akademie der Wissenschaften, 1957. Band 1, S. 1.
  5. ^ Josef Abel OÖ Landesarchiv
  6. ^ Abel, Josef // Агульныя біяграфіі Нямеччыны = Allgemeine Deutsche Biographie. — 1875. Band 1, S. 13.
  7. ^ Joseph Abel EPOCHE NAPOLEON(ням.)
  8. ^ Йожеф Абель Искусство в филателии
  9. ^ Josef Abel Literaturarchiv der Österreichischen Nationalbibliothek(ням.)
  10. ^ Plant and Insect Study: Laurel; Machanoides Butterfly Scientific Illustration - arsvitaest
  11. ^ Худжоник Иосиф Абель Обсуждение на LiveInternet - Российский Сервис Онлайн-Дневников
  12. ^ Абель Иосиф // Энциклопедический словарь Ф.А. Брокгауза и И.А. Ефрона. — С.-Пб.: Брокгауз-Ефрон, 1890—1907.(рас.)

Вонкавыя спасылкі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]