Уладзімер Царук

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку
Царук Уладзімер Зянонавіч
Caruk Uladzimer.jpg
Старшыня Баранавіцкага гарвыканкаму
1951 — 1957
Намесьнік старшыні Баранавіцкага аблвыканкаму
Асабістыя зьвесткі
Нарадзіўся: 20 сьнежня 1899
Сьцяг Расеі в. Вялікая Вобрына, Карэліцкі раён, Расейская імпэрыя
Памёр: 27 студзеня 1957
Сьцяг Беларускай ССР, Баранавічы, БССР
Партыя: КПЗБ, КПБ(б)
Узнагароды:
Мэдаль Залатая Зорка
Ордэн Леніна
Ордэн Чырвонага Сьцягу
Ордэн Чырвонай Зоркі
Мэдаль «Партызану Айчыннай вайны» І ступені
Мэдаль «Партызану Айчыннай вайны» ІІ ступені

Цару́к Уладзі́мер Зяно́навіч, мян. Дзядзя Валодзя (20 сьнежня 1899 в. Вялікая Вобрына, Карэліцкі раён — 27 студзеня 1957, Баранавічы) — удзельнік Камуністычнай партыі Заходняй Беларусі, арганізатар і актыўны ўдзельнік партызанскага і падпольнага руху на тэрыторыі Беларусі, партыйны работнік, Герой Савецкага Саюзу.

Жыцьцяпіс[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Заходняя Беларусь[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Удзельнік Грамадзянскай вайны ў Расеі. У 1920 годзе далючыўся да падпольнай барацьбы на тэрыторыі Заходняй Беларусі. У 1924 годзе яго прызначылі сакратаром Мірскага падпольнага райкаму Камуністычнай партыі Заходняй Беларусі. У 1927 Царук быў арыштаваны польскімі ўладамі і знаходзіўся ў зьняволеньні да 1939 году.

Вялікая Айчынная вайна[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

На пачатку Вялікай Айчыннай вайны накіраваны ў Паўночна-Заходнюю апэратыўную групу ЦК КП(б)Б, дзе яму даручылі пытаньні забесьпячэньня партызан зброяй. У 1943 годзе накіраваны ў варожы тыл на тэрыторыю Баранавіцкай вобласьці ў якасьці памочніка ўпаўнаважанага ЦК КП(б)Б і БШПР. Член Баранавіцкага падпольнага абкама партыі. Першы сакратар Стаўбцоўскага падпольнага раённага камітэту партыі. З кастрычніка 1943 па красавік 1944 камандаваў Стаўбцоўскім партызанскім злучэньнем. Меў мянушку «Дзядзя Валодзя».

Улетку 1943 пад часьнямецкай апэрацыі «Герман» (блякада Налібоцкай пушчы 50-тысячным карацельным корпусам корпусом) рака Нёман стала рубяжом, дзе партызаны «дзядзі Валодзі» вялі зацятыя баі, і не далі фашыстам перабрацца праз раку.

Указам Прэзыдыюму Вярхоўнага Савета СССР ад 15 жніўня 1944 за ўмелае камандваньне партызанскім аб’яднаньнем, выдатнае выкананьне баявых заданьняў каманваньня нададзена званьне Героя Савецкага Союзу з ўзнагароджаньнем ордэнам Леніна і мэдалём «Залатая Зорка» (№ 4063)[1].

Пасьляваеннае жыцьцё[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Магіла Царука на праваслаўных могілках у Баранавічах

Пасьля вайны знаходзіўся на савецкай і партыйнай працы, быў першым сакратаром Стаўбцоўскага райкаму КП(б)Б, намесьнікам старшыні Баранавіцкага аблвыканкаму, старшынём Баранавіцкага гарвыканкаму, быў абраны дэпутатам Вярхоўнага Савета СССР 2-га і 3-га скліканьняў і ВС БССР 1-га і 4-га скліканьняў.

Узнагароды[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  • Зорка Героя СССР — 15 жніўня 1944
  • ордэн Леніна — 15 жніўня 1944
  • ордэн Чырвонай Зоркі
  • ордэн Чырвонага Сьцяга
  • мэдаль «Партызану Айчыннай вайны» 1-й ступені
  • мэдаль «Партызану Айчыннай вайны» 2-й ступені

Ушанаваньне памяці[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Яго імя носяць вуліцы гарадоў Баранавічы і Стоўбцы, г.п. Карэлічы. У вёсцы Ярэмічы Карэліцкага раёну пастаўлены бюст Царюка.

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Вонкавыя спасылкі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]