Галоўчынскія

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку
Соф’я Галоўчынская, каля 1602

Галоўчынскія (Hałoŭčynskija), Галаўчынскія — княскі род гербу «Лебедзь» у Вялікім Княстве Літоўскім.

Прозьвішча ўтварылася ад мястэчка Галоўчын каля Друцку. Пачынальнікам роду быў князь Мацьвей Мікіцініч, які прыехаў з дваром Алены, жонкі вялікага князя Аляксандра.

Паводле Каспэра Нясецкага паходзілі ад северскай галіны Рурыкавічаў. Самі Галоўчынскія часам выводзілі сябе з князёў Рапалоўскіх[1]. Аднак генэалягічны зьвязак з гэтымі князямі не прасочваецца[2].

Дзякуючы наданьням вялікай княгіні Алены адразу ўвайшлі ў лік найбольш заможных фэўдалаў Вялікага Княства Літоўскага. Спачатку спавядалі праваслаўе, пазьней перайшлі ў каталіцтва.

Згасаньне роду ў мужчынскай лініі адбылося са сьмерцю князя Мікалая ў 1658.

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  1. ^ Wolff J. Kniaziowie litewsko-ruscy od końca XIV w. — Warszawa, 1895.
  2. ^ Пазднякоў В. Галоўчынскія // ВКЛ. Энцыкл. Т. 1. — Менск, 2005. С. 489.

Літаратура[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]