Ян Самуэль Бэкер

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку
Ян Самуэль Бэкэр
Jan Samuel Becker
No male portrait be.svg
Род дзейнасьці архітэктар
Дата нараджэньня 1730-я
Месца нараджэньня Саксонія
Месца сьмерці Менск?
Занятак архітэктар

Ян Самуэ́ль Бэ́кер (гады жыцьця дакладна ня вызначаныя) — саксонскі дойлід XVIII стагодзьдзя[1], вучань Яна Зыгмунта Дэйбля.

Жыцьцяпіс[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Нарадзіўся на пачатку 1730-х у Саксоніі. Магчыма, навучаўся ў майстэрні дрэздэнскага архітэктара Ё. К. Кнёфэля(de), пасьля якой быў прыняты ў Саксонскі будаўнічы дэпартамэнт.

У сярэдзіне XVIII стагодзьдзя зьявіўся ў ВКЛ. З 60-х рокаў працаваў у князёў Сапегаў[2].

Удзельнічаў у праектаваньні Дзярэчынскага палацу, перабудове палацу, касьцёлу дамініканаў, Петрапаўлаўскае царквы і кляштару базыльянаў у Ружанах[1]. За сваю працу над палацам архітэктар атрымаў ад Сапегаў пажыцьцёвую пэнсію 2160, а пасьля 2520 злотых[3].

Паводле інвэнтару 1793 року вядома, што за Бэкерам лічылася аднапавярховая драўляная хата ў Ружанах, а апошняе дакумэнтальнае пацьверджаньне яго пражываньня тут датаванае 1808. Апошнія пэнсійныя выплаты зьдзейсьненыя ў Менску, дзе, магчыма, і памёр дойлід.

Сярод ягоных іншых працаў касьцёл сьв. Станіслава ў Няміраве. Акрамя праекту перабудовы ружанскіх уладаньняў Сапегаў, захаваліся таксама й праекты для іхніх уладаньняў у Вільні, Высокім, Дзярэчыне, Крыстыянпалі. Дзякуючы Самуэлю Бэкеру палацава-паркавае мастацтва на Беларусі дасягнула якаснага эўрапейскага ўзроўню, а ягоныя творы сталі ўзорам беларускага клясыцызму[4].

Крыніцы і заўвагі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  1. ^ а б Беккер Ян Самуэль // Биографический справочник. — Менск: «Белорусская советская энциклопедия» имени Петруся Бровки, 1982. — Т. 5. — С. 48.
  2. ^ Dzien trzeci w Rozanach Białoruś. Instrukcja Obsługi Праверана 31 траўня 2012 г.
  3. ^ История Ружан (XVIII в.)(рас.) Всё о Ружанах Праверана 31 траўня 2012 г.
  4. ^ Ірына Мароз. Прыдворны архітэктар // Дзедзіч. — люты 2012. — № 2 (71). — С. 9.

Літаратура[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Вонкавыя спасылкі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]