Царква Покрыва Багародзіцы (Петрыкаў)

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку
Адноўленая царква

Сьвята-Пакроўская царква ў Петрыкаве — помнік драўлянага дойлідзтва XVIIІ стагодзьдзя.

Паводле распаўсюджанай у навуковай літаратуры вэрсіі[1] царква была пабудаваная ў канцы XVII ст. у вёсцы Сотнічы як стараверская у т. зв. Аголіцкай пустыні. У 1746 годзе ўладальніца гэтых земляў, Разалія Хадкевіч, загадала забраць царкву ў праваслаўных і перадаць яе ўніятам. У 1836 годзе царква была перанесена ў Петрыкаў на тэрыторыю могілак[2]. Паводле меркаваньня С. Адамовіч Сьвята-Пакроўскай царкве доўгі час прыпісвалася гісторыя Мікалаеўскай царквы Петрыкава. Менавіта яна ў свой час была аддадзена ўніятам, а ў 1836 годзе адбыўся не перанос будынка, а толькі багаслужэньня ў Сьвята-Пакроўскую царкву.

Будынак, што захаваўся да нашага часу, быў узьведзены ў вёсцы Бабунічы пасьля 1808 году, а ў 1831 годзе быў перанесены ў Петрыкаў. 23 лістапада 1837 году адбылося ўрачыстае асьвячэньне царквы. Праз 29 гадоў царква была зачынена на рамонт, які доўжыўся два гады (1866—1868). У далейшым царква дзейнічала да 70 гадоў ХХ ст. Існавала ідэя аб тым, каб зрабіць Сьвята-Пакроўскую царкву галоўнай у горадзе, а Мікалаеўскую ўзарваць. На шчасьце апошнюю ўдалося зьберагчы, а царква Сьвятога Пакрова была зачынена. З гэтага часу помнік драўлянага дойлідзтва знаходзіцца ў занядбаным стане. У 2006 годзе адбыўся абвал часткі драўляных канструкцыяў у выніку чаго абрынуўся купал і каваны крыж на ім.

Архітэктура[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Будынак Сьвята-Пакроўскай царквы ўяўляе сабою кампазыцыю з трох квадратных пастаўленых па лініі зрубаў. Цэнтральны шырокі зруб мае двух’яруснае завяршэньне ў выглядзе чацвярыка і васьмярыка з купалам, над якім узвышаецца каваны крыж. Знадворку сьцены храма ашаляваныя і аздобленыя простымі вэртыкальнымі пілястрамі і гарызантальнымі карнізамі, прамавугольныя вокны ўпрыгожаны простымі ліштвамі. Унікальнай рысай Сьвята-Пакроўскага храма была тэхналёгія ўзьвядзеньня будынка безь цьвікоў. Яны, аднак, былі выкарыстаныя пазьней пры пераносе і рамонце царквы ў ХІХ ст. з мэтай умацаваньня канструкцыі.

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  1. ^ Кулагін А. М. Каталіцкія храмы на Беларусі. — Мн.: БелЭн, 2001. — С. 158.
  2. ^ Памяць: Гіст.-дакум. хроніка Петрыкаўскага р-на. — Мн.: Ураджай, 1995. — 639 с.
Histvalue sign export.svg Аб’ект Дзяржаўнага сьпісу гісторыка-культурных каштоўнасьцяў Рэспублікі Беларусь, шыфр  312Г000550