Пётар Жылінскі

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку
Пётар Жылінскі
Piotar Žylinski. Пётар Жылінскі (1878).jpeg
Пётар Жылінскі
Род дзейнасьці прэлат, адміністратар Віленскае дыяцэзіі
Дата нараджэньня 1817(1817)
Дата сьмерці 1887(1887)

Пётар Жылінскі (1817—1887) — рымска-каталіцкі дзяяч, доктар багаслоўя.

Біяграфія[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Сьвятар ад 1842 году. Пробашч Віленскае Вастрабрамскае парафіі. Прэлат прэпазыт Віленскае катэдры, афіцыял кансысторыі. У 1866 і ў 1868—1883 гадах адміністратар Віленскае дыяцэзіі ў сувязі з ссылкай у Вятку біскупа Адама Станіслава Красінскага. Выявіў сябе як актыўнага прыхільніка русыфікацыі касьцёлу. Бліжэйшымі памагатымі яму ў гэтай справе былі ксяндзы Эдвард Тупальскі, Антоні Нямекша й Фэрдынанд Сенчыкоўскі. У лістападзе 1869 году падчас аўдыенцыі ў Аляксандра ІІ заявіў, што зьяўляецца сапраўдным патрыётам Расеі і гатовы ўсім ахвяраваць дзеля Айчыны і цара. У 1871 годзе даў дазвол на выданьне расейскамоўнага катэхізму «Рымска-каталіцкі катэхізіс пра паслухмянасьць і адданасьць прастолу і Айчыне нашай Расеі або тлумачэньне 4-й запаведзі Госпада, якая датычыць начальства і яго ўлады». У 1876 годзе для паскарэньня русіфікацыі касьцёлаў былое Менскае дыяцэзіі падзяліў яе на два візытатарствы — Менскае й Слуцкае на чале з Фэрдынандам Сенчыкоўскім і Янам Юргевічам адпаведна. Палітыка адміністратара выклікала рэзкі супраціў вернікаў і сьвятароў. 23 студзеня 1878 году Жылінскі атрымаў ліст ад кардынала Кацерыні, у якім Ватыкан абвінавачваў яго ў самавольным уступленьні ў кіраваньне дыяцэзіяй, а таксама ў спробах пазбыцца лепшых ксяндзоў і ўвесьці ў касьцёл расейскую мову. Рым патрабаваў ліквідацыі пасадаў візытатараў. Напрыканцы 1882 году Пётар Жылінскі выехаў у Ватыкан, дзе адрокся ад ранейшых «памылак» і атрымаў адпушчэньне грахоў.

Узнагароджаны Ордэнам сьвятой Ганны 2-й ступені з імпэратарскай каронай, Ордэнам сьвятога Станіслава 2-й ступені з імпэратарскай каронай, залатым нагрудным крыжом, крыжом і мэдалём у гонар Крымскае вайны 1853—1856 і мэдалём у гонар задушаньня паўстаньня 1863—1864 гадоў.

Літаратура[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  • Паміж краёвасцю і нацыянальнай ідэяй. Польскі рух на беларускіх і літоўскіх землях. 1864—1917 г. / Пад рэд. С. Куль-Сяльверставай. — Гродна: ГрДУ, 2001. — 322 с. ISBN 985-417-345-1.

Вонкавыя спасылкі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Commons-logo.svg Пётар Жылінскісховішча мультымэдыйных матэрыялаў