Паўлюк Быкоўскі

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку
Паўлюк Быкоўскі
Імя пры нараджэньні Павел Мікалаевіч[1] Быкоўскі
Род дзейнасьці журналіст
Дата нараджэньня 29 кастрычніка 1971 (49 гадоў)
Месца нараджэньня Менск
Грамадзянства Беларусь
Месца вучобы Беларускі дзяржаўны пэдагагічны ўнівэрсытэт імя Максіма Танка
Занятак журналіст
Жонка Вольга Быкоўская
Дзеці дачка Анастасія

Паўлюк Быкоўскі (Павел Быкоўскі; нарадзіўся 29 кастрычніка 1971 у Менску) — беларускі журналіст.

Біяграфія[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Нарадзіўся ў Менску. 2 гады вучыўся на факультэце беларускай філялёгіі і культуры Менскага дзяржаўнага пэдагагічнага ўнівэрсытэту імя Максіма Танка; спэцыялізацыя: беларуская мова і літаратура. З 1999 году — студэнт Віленскага пэдагагічнага ўнівэрсытэту (па-летувіску: Vilniaus Pedagoginis Universitetas); факультэт славістыкі; спэцыялізацыя: «беларуская філялёгія». Выпускнік Літоўскага эдукалягічнага ўнівэрсытэту (Lietuvos edukologijos universitetui).

Самаадукацыя ў галіне журналістыкі і паліталёгіі. У лістападзе 1997 году прайшоў месячную стажыроўку на RFE/RL у Празе па тэме «прынцыпы незалежнай журналістыкі».

Працаваў рэпартэрам у газэтах «Чырвоная змена» і «Свабода», рэдактарам на радыёстанцыі «Крыніца», камэнтатарам Рэдакцыі перадач для Другой рэспубліканскай праграмы Беларускага радыёвяшчаньня (інфармацыйна-музычны канал «Радыё-2») Нацыянальнай дзяржаўнай тэлерадыёкампаніі Рэспублікі Беларусь, супрацоўнічаў з радыёстанцыямі «Юность/Молодежный канал» (Масква), «Нямецкая хваля» (Бон), газэтамі «Бизнес&Балтия» (Рыга), «Лабрит» (Рыга), «Караван» (Алматы). Публікаваўся ў аналітычным часопісе PRISM, які выдаецца Jamestown Foundation (Вашынгтон).

З 2015 г. акрэдытаваны пры МЗС Беларусі ў якасьці карэспандэнта Deutsche Welle[2].

З 1995 па 2015 г. — супрацоўнік недзяржаўнага аналітычнага тыднёвіка «Белорусы и рынок», быў загадчыкам аддзела грамадзка-палітычнай інфармацыі.

Па сумяшчальніцтве працаваў уласным карэспандэнтам у Менску праваабарончага тыднёвіка «Экспресс-хроника» (Масква), а таксама харвацкага інфармагенцтва STINA (Спліт). Зь лістапада 1999 па травень 2002, а таксама зноў з 2006 году — аўтар і вядучы праграмы «Кантэкст (Рэфлексіі з нагоды мінулага тыдня)» на беларускай радыёстанцыі «Рацыя».

Публікацыі паводле Google Акадэмія.

Ляўрэат прэміі «Dot-Журналистика» ў намінацыі «За пределами Рунета» ў 2012 — 2014, 2016 гадах[3].

Распрацаваныя курсы:[4] «Кампутары і інтэрнэт для журналістаў», «Пошук інфармацыі ў інтэрнэце», «Новыя мэдыя як інструмэнт прамоцыі грамадзкіх актывістаў», «Журналісцкае расьледаваньне ў сетцы інтэрнэт», «Пошук інфармацыі ў сацыяльных сетках», «Компас журналіста ў сацыяльных сетках», «Манэтызацыя кантэнту ў інтэрнэце», «Новыя мэдыя як інструмэнт прамоцыі грамадзкіх актывістаў», «Прасоўваньне вынікаў дасьледаваньняў і праца са СМІ» (уключае працу з сацыяльнымі сеткамі, SMM), «Прававая бясьпека журналістаў. Асьвятленьне ў СМІ пытаньняў бясьпекі праваабаронцаў, грамадзянскіх актывістаў» (уключае працу з сацыяльнымі сеткамі, SMM), «Інфармацыйныя тэхналёгіі, інтэрнэт і сацыяльныя сеткі для прафсаюзных актывістаў. Праблемы бясьпекі і абароны прыватнай інфармацыі ў Сусьветнай павуціне» (SMM), «Вядзеньне акаўнта ў сацыяльных сетках» (SMM).

Жанаты, ёсьць дачка.

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Вонкавыя спасылкі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]