Міхаіл Мінковіч

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку
Мінковіч Міхаіл Аляксандравіч
Міністар культуры БССР
красавік 1964 — 1971
Папярэднік: Георгі Кісялёў
Наступнік: Юры Міхневіч
Асабістыя зьвесткі
Нарадзіўся: 6 верасьня 1914
в. Кіраёва, цяпер Дубровенскі раён
Памёр: 17 жніўня 1971 (56 гадоў)
Партыя: КПСС
Бацька: Аляксандар Мінковіч
Адукацыя: Мінскі пэдінстытут (1935)
Узнагароды:
Ордэн Кастрычніцкай Рэвалюцыі

Мінко́віч Міхаі́л Алякса́ндравіч (6 верасьня [ст. ст. 24 жніўня] 1914, в. Кіраёва, Горацкі раён Магілёўскай губэрні, цяпер Дубровенскі раён — 17 жніўня 1971) — дзяржаўны дзяяч БССР, міністар культуры БССР (1964-1971). Кандыдат філялягічных навук (1954). Падпалкоўнік запасу. Удзельнік нямецка-савецкай вайны.

Біяграфія[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Нарадзіўся 6 верасьня [ст. ст. 24 жніўня] 1914 ў сям’і рабочых у в. Кіраёва Горацкага павету Магілёўскай губэрні (цяпер Дубровенскі раён Віцебскай вобласьці). Пасьля заканчэньня Менскага пэдагагічнага інстытуту ў 1935 годзе[1] працаваў выкладчыкам Менскай ваеннай вучэльні. У 1936—1937 гадох — у Чырвонай Арміі. Ад 1939 году займаў пасаду намесьніка загадчыка аддзела студэнцкай моладзі. Ад 1944 году — старшыня Камітэту па радыёвяшчаньні пры Савеце Народных Камісараў БССР. Ад 1946 году — сакратар ЦК ЛКСМБ (Ленінскі камсамол савецкай моладзі Беларусі)[2]. Адначасова прызначаны старшынём Камітэту культурна-асьветных устаноў Савету міністраў БССР. Паміж 1947 і 1951 балятаваўся ў дэпутаты Вярхоўнага Савета БССР па Охаўскай выбарчай акрузе № 325. У 1953—1956 гг. — першы сакратар Бягомльскага Раённага камітэту Камуністычнай партыі Беларусі (КПБ). У 1954 абараніў дысэртацыю на тэму «Разьвіцьцё культурна-асьветніцкай работы ў БССР і яе асноўныя формы: (паводле матэрыялаў пасьляваеннага пэрыяду)»[3]. Атрымаў ступень кандыдата філялягічных навук (паводле іншых зьвестак — пэдагагічных[2]). З кастрычніка 1956 году — намесьнік, першы намесьнік міністра, з красавіка 1964 — міністар культуры БССР. На XXI, XXII, XXVI ды XXVII зьездах КПБ абіраўся ў ЦК. Дэпутат Вярхоўнага Савету БССР 3, 5—8-га скліканьняў.

Узнагароджаны ордэнам Кастрычніцкай Рэвалюцыі, 3 іншымі ардэнамі, медалямі. Згодна з пастановай Савету Міністраў БССР за №33 ад 11 лістапада 1971 году імем Міхаіла Мінковіча названая бібліятэка №10 Менску[4][5].

Бібліяграфія[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  • Мінковіч М. А. Культурна-асветная работа ў вёсцы. — Мн.: Дзярж. выд-ва БССР, 1950. — 94 с.
  • Минкевич М. А. Расцвет социалистической культуры белорусского народа за годы Советской власти: Материал в помощь лектору. — Мн.: 1967. — 21 с.
  • Мінковіч М. Асноўныя формы і метады культурна-асветнай работы ў вёсцы. — Мн.: Дзярж. выд-ва БССР, 1953. — 187 с.

Літаратура[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  1. ^ Мінковіч М. А. Прыдзвінскі край - Выдатныя і знакамітыя людзі 
  2. ^ а б Памяць: Гіст.-дак. хроніка Дубровенскага р-на. Кн. 1. — Менск, 1997. C.514.
  3. ^ Развитие культурно-просветительной работы в БССР и ее основные формы: (по материалам послевоенного периода): автореферат диссертации на соискание ученой степени кандидата филологических наук / М. А. Минкович. — Минск, 1954. — 19 с.
  4. ^ Пастанова Савета Міністраў Беларускай ССР 11 ноября 1971 г. № 333
  5. ^ Библиотеки Республики Беларусь и зарубежных стран