Мікола Вяршынін

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку
Мікола Вяршынін
Mikałaj Vieramiej (Viaršynin). Мікалай Верамей (Вяршынін) (1934).jpg
Дата нараджэньня 1878
Месца нараджэньня Налібакі, Ашмянскі павет, Віленская губэрня, Расейская імпэрыя
Дата сьмерці 6 траўня 1934(1934-05-06)
Месца сьмерці Прага, Чэхаславаччына
Месца пахаваньня Альшанскія могілкі
Месца працы Беларускі загранічны архіў[d]

Міко́ла Вяршы́нін (Верамей; 1878, Налібокі, Наваградзскі павет — 6 траўня 1934, Прага) — беларускі грамадзкі й палітычны дзеяч[1].

Удзельнік рэвалюцыі 1905—1907 гадоў. Пасьля на эміграцыі ў Аўстра-Вугоршчыне. Жыў у Празе. З 1918 году прадстаўнік (консул) БНР пры ўрадзе Чэхаславаччыны. Лічыўся ўпаўнаважаным БНР у справах ваеннапалонных беларусаў у Чэхаславаччыне.

Пасьля ліквідацыі ў 1925 ураду БНР узначальваў Беларускую грамаду ў Празе.

Заснавальнік у 1928 годзе і кіраўнік Беларускага Замежнага Архіву.

Дапамагаў новапрыбылым у Чэхаславаччыну беларускім студэнтам. Дзякуючы ягоным намаганьням шмат хто зь беларускай моладзі атрымліваў стыпэндыі чэскага ўраду.

Ажаніўся з чэшкаю. Меў дачку Вольгу (Ольгу), якая выйшла замуж за інг.(?) Калошу. У Празе жыў на кватэры па вуліцы Венская, 4.

Цікавыя згадкі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Язэп Варонка распавядаў Кастусю Езавітаву ў 1920:

— Ты што… ня чуў яшчэ пра той скандал з Вяршыніным? Місія Вяршыніна месьцілася ў Празе на добрай вуліцы, у добрым доме з прыгожым пад’ездам. Кватэра невялікая, два пакоі з кухняй. Там і прымалі гасьцей… І вось англійская амбасада ў Празе атрымала тэрміновую тэлеграму: звязацца з беларускай місіяй і пачаць перамовы. Прадстаўнік амбасады на аўто і выехаў на Венскую, 4, дзе кватараваў Вяршынін. Перад уваходам — шыльда па-французску і чэшску. Англічанін узышоў на ганак, а насустрач яму Вяршыніха з анучай… Памыла падлогу ў пакоях і цяпер хацела "акультурыць" ганак. Англічанін прайшоў у першы пакой: кухня з "ачагом", на "місію" не падобна… У другім думаў сустрэць служку, каб абвясціў пра ягоны прыход… А там — сціплы кабінецік з пісьмовым сталом, паліцамі, кніжкамі… І ўсё, больш няма куды ісці! А следам за англічанінам Вяршыніха з анучай. Усчала лямант: "няпрошаны" госць натаптаў гразі, збаёдаў ейную работу… Англічанін у яе пра беларускага дыпламата пытаецца, а тая (мовы не разумела) на падлогу тыкае і яшчэ большы гвалт усчыняе… Адпаведны даклад і пайшоў у Англію… Англічане як анекдот пераказалі французам. А ковенскія французы — мне. — Варонка ўбачыў, як нахмурыўся і скамянеў сябар. — Што скіснуў, ты ж не павінен у тым. А з французамі мы адно пасмяяліся… Ёсць дамова накіраваць англічан у наш Берлінскі цэнтр.[2]

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  1. ^ «Беларусь працы» (№ 5, 26 траўня 1934) // Бібліятэка Акадэміі навук Літвы імя Урублеўскіх (па-летувіску: Lietuvos mokslų akademijos Vrublevskių biblioteka (LMAVB). Žygimantų g. 1, LT-01102 Vilnius)
  2. ^ АСОБНЫ АТРАД БНРСайт «Беларуская Унія»