Ляхавіцкія ручнікі

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку

Ляхавіцкія ручнікі — тып традыцыйных тканых ручнікоў, якія вырабляюцца народнымі майстрамі пераважна ў Ляхавіцкім, а таксама Баранавіцкім, Ганцавіцкім раёнах. Вядомы з сярэдзіны ХІХ стагодзьдзя.

Даўжыня ручнікоў 310—400 см, шырыня 26 — 30 см. Ткуць з адбеленага кужалю або белай бавоўны («белька»). Кампазыцыя аздобы ствараецца чаргаваньнем папярочных суцэльных і пункцірных палосак рознай шырыні, якія групуюцца ў шлякі — па канцах шырокія, шчыльныя, да сярэдзіны вузкія, рэдка разьмешчаныя. Узор ствараецца чырвонымі ніткамі з невялікімі ўкрапінамі чорных, цёмна-сініх, жоўтых. Тэхніка тканьня — шматнітавая, часам закладная. Аздабляюць на канцах мохрыкамі, утворанымі з нітак асновы, кутасамі, карункамі.

Уласьцівая ляхавіцкім ручнікам калярыстычная гама, кампазыцыі з палос, аздабленьне махрамі і кутасамі назіраюцца ў афармленьні народнага адзеньня, розных відаў мастацкіх тканін гэтай этнаграфічнай зоны. Лепшыя ўзоры ляхавіцкіх ручнікоў зьберагаюцца ў Нацыянальным мастацкім музэі Рэспублікі Беларусь, Музэі старажытна-беларускай культуры ІМЭФ НАН Беларусі, Баранавіцкім краязнаўчым музэі і інш.

Літаратура[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  • БЭ. Т. 9. — Менск, 1999. — С. Ляхавіцкія ручнікі. С. 436.
  • Фадзеева В. Я. Ручнік // Этнаграфія беларусаў: Энцыклапедыя. — Мінск : БелСЭ, 1989. — С. 435—437.
  • Энцыклапедыя літаратуры і мастацтва Беларусі: У 5-і т., Т. 4. Ручнік / Рэдкал.: І. П. Шамякін (гал. рэд.) і інш. — Мн.: БелСЭ им. Петруся Бровки, 1987. — Т. 4. — 740 с. — 9500 ас.