Перайсьці да зьместу

Любашышкі

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Любашышкі
лац. Lubašyški
лет. Liubišiškiai
Краіна: Летува
Павет: Шавельскі
Раён: Кельменскі
Насельніцтва:
Часавы пас: UTC+2
летні час: UTC+3
Геаграфічныя каардынаты: 55°45′47″ пн. ш. 22°33′47″ у. д. / 55.76306° пн. ш. 22.56306° у. д. / 55.76306; 22.56306Каардынаты: 55°45′47″ пн. ш. 22°33′47″ у. д. / 55.76306° пн. ш. 22.56306° у. д. / 55.76306; 22.56306
Любашышкі на мапе Летувы
Любашышкі
Любашышкі
Любашышкі

Любашышкі (лет. Liubišiškiai) — вёска ў Летуве, каля ракі Венты. Уваходзяць у склад Ужвэнцкага староства Кельменскага раёну Шавельскага павету.

Асноўны артыкул: Любш

Любіш (Lubisch) — імя германскага паходжаньня[1].

Яшчэ этнограф і мовазнаўца Яўхім Карскі зьвяртаў увагу на тое, што ў латыскай Курляндыі, «большасьць беларускіх населеных месцаў заканчваюцца на -ішкі»[2], пазьней у рэчышчы палітыкі летувізацыі падобныя тапонімы на -ішкі азначылі як «гістарычна балтыйскія» і нават «тыпова летувіскія»[3]. Тым часам менскі дасьледнік Алёхна Дайліда зазначае, што «ва ўсходнегерманскіх мовах быў пашыраны суфікс -isk-: такім парадкам, так менаваная „лінія Сафарэвіча“ (мяжа перавагі паселішчаў з назовамі на -ішкі ў Панямоньні) не абавязкова зьнітаваная з балтамі»[4].

У пачатку XX ст. Любашышкі ўваходзілі ў склад Цельшаўскага павету Ковенскай губэрні[5].

  • 1902 год — 31 чалавек у вёсцы Любашышках і 80 чалавек у сядзібе Любашышках[6]
  1. ^ Eule R. Germanische und fremde Personennamen als heutige deutsche Familiennamen // Festschrift zu dem fünfzigjährigen jubiläum des Friedrichs-realgymnasiums in Berlin. — Berlin, 1900. S. 46.
  2. ^ Карский Е. Ф. Белорусы. Т. 1. — Минск, 2006. С. 559.
  3. ^ Зайкоўскі Э. Балты цэнтральнай і ўсходняй Беларусі ў сярэднявеччы // Спадчына. № 1, 1999. С. 61—72.
  4. ^ Дайліда А. Пачаткі Вялікага княства Літоўскага: ад стварэння да Крэўскай уніі / Рэц. С. Тарасаў. — Менск, 2019. С. 31.
  5. ^ Słownik geograficzny... T. XV, cz. 2. — Warszawa, 1902. S. 241.
  6. ^ Алфавитный список населенных мест Ковенской губернии. — Ковна, 1903. С. 484.