Кальяры

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку
Кальяры
італ. Cagliari
Cagliari-Molentargius-Poetto-Quartu.jpg
Cagliari-Stemma sabaudo da L'archivio comunale di Cagliari.png
Герб Кальяры


Краіна: Італія
Правінцыя: Сардынія
Мэр: Паолё Труццу[d]
Плошча:
Насельніцтва: 154 106 чал.
Тэлефонны код: 070
Паштовы індэкс: 09121–09131, 09134
Нумарны знак: CA
Геаграфічныя каардынаты: 39°13′40″ пн. ш. 9°6′40″ у. д. / 39.22778° пн. ш. 9.11111° у. д. / 39.22778; 9.11111Каардынаты: 39°13′40″ пн. ш. 9°6′40″ у. д. / 39.22778° пн. ш. 9.11111° у. д. / 39.22778; 9.11111
Кальяры на мапе Італіі
Кальяры
Кальяры
Кальяры
Commons-logo.svg Галерэя здымкаў у Вікісховішчы
http://www.comune.cagliari.it/

Ка́льяры (па-італьянску: Cagliari) — італьянскі горад і сталіца правінцыі Сардыніі ў Італіі[2]. Па-сардынску горад мае назву Кастэду, што азначае замак. У горадзе налічваюцца каля 155 тысячаў жыхароў[3], у той час як аглямэрацыя Кальяры ўлучае яшчэ 16 найбліжэйшых населеных пунктам, дзе агулам жывуць больш за 431 тысячаў жыхароў. Кальяры быў сталіцай Сардынскага каралеўства з 1324 па 1848 гады, але апасьля сталіца была перанесеная ў Турын, які пазьней у 1861 годзе стаў першай сталіцай аб’яднанага Каралеўства Італіі. Сёньня горад ёсьць рэгіянальным культурным, адукацыйным, палітычным і мастацкім цэнтрам, вядомым сваёй разнастайнай архітэктурай у стылі мадэрн і некалькімі помнікамі[4]. Гэта таксама эканамічны і прамысловы цэнтар Сардыніі, які мае адзін з найбуйнейшых партоў у Міжземным моры. З 1607 году ў месьце функцыянуе Кальярскі ўнівэрсытэт.

Геаграфія[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Горад Кальяры месьціцца на поўдні Сардыніі на беразе Кальярскай затокі. Горад месьціцца па-над і вакол пагорка, дзе гістарычна знаходзіцца раён Кастэльлё, і дзевяці іншых вапняковых пагоркаў, сягаючы ў вышыню крыху больш за 100 мэтраў над узроўнем мора. На самай справе раўніна ўяўляе сабой грабэн, які ўтварыўся падчас альпійскага гарагенэзу кайназою, які аддзяліў Сардынію ад эўрапейскага кантынэнту, прыкладна там, дзе цяпер знаходзіцца Ільвіная затока.

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Вонкавыя спасылкі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]