Зьміцер Бандарэнка

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку

Зьміцер Бандарэнка (нарадзіўся 28 верасьня 1963 году ў Менску) — беларускі палітычны актывіст, асуджаны на два гады турмы пасьля падзеяў 19 сьнежня 2010 году, палітвязень Беларусі[1], вязень сумленьня[2].

Біяграфія[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

У 1984 годзе скончыў Інстытут фізычнай культуры. Працаваў трэнэрам-выкладчыкам і ў незалежнай тэлестудыі ТОП. Быў дырэктарам па маркетынгу фірмы «Дайнова»[3]. У 1995—1996 гадах працаваў на незалежным Радыё 101,2[4]. Быў адным з заснавальнікаў грамадзянскай ініцыятывы «Хартыя’97» і каардынатарам грамадзянскай кампаніі «Эўрапейская Беларусь». Адзін з арганізатараў маршаў свабоды ў 1999 годзе[5] і 2000 годзе[6]. Зьяўляецца сябрам БАЖ[7].

Арышт[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Падчас прэзыдэнцкай выбарчай кампаніі 2010 г. быў актывістам штабу кандыдата Андрэя Саньнікава. 20 сьнежня 2010 г. Бандарэнка быў арыштаваны ва ўласнай кватэры і зьмешчаны ў СІЗА КДБ.

Знаходжаньне ў зьняволеньні[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

27 красавіка 2011 году Зьміцер Бандарэнка прысуджаны да 2 гады калёніі агульнага рэжыму за нібыта арганізацыю групавых дзеяньняў, якія груба парушаюць грамадзкі парадак (ч.1 арт.342 КК РБ (арганізацыя і падрыхтоўка дзеяньняў, якія груба парушаюць грамадзкі парадак, альбо ўдзел у іх)[8].Прысуд вынесла судьдзя суда Першамайскага раёну г.Мінска Равінская Тацьцяна Уладзіміраўна[9].

За кратамі Бандарэнка перанёс дзьве апэрацыі, у тым ліку — на хрыбетніку. Пасьля таго як яму далі магчымасьць стаць на ногі пасьля апэрацыі, адміністрацыя калёніі ўзмацніла жорсткасьць умоваў утрыманьня палітвязьня. Зьмітру былі забароненыя палка-мыліца, а таксама артапедычны абутак; было забаронена днём ляжаць; належыла хадзіць строем; загадваліся таксама «лёгкія» віды работ, што магло вельмі шырока трактавацца. Нягледзячы на цяжкі стан здароўя, Бандарэнку адмовілі ва ўмоўна-датэрміновым вызваленні (УДВ). [10] Знаходжаньне ў такіх ўмовах магло мець сур'ёзныя наступствы для жыцця і здароўя. На фоне гэтых падзей Бандарэнка быў вымушаны падпісаць прашэнне аб памілаваньні.[11]

Прашэньне аб памілаваньні было напісана 1 лютага 2012 году. На другі дзень пасьля напісаньня прашэння, 2 лютага, яму вярнулі мыліцу, артапедычны абутак і дазволілі не хадзіць строем з хворай сьпінай. [12]

Вызваленьне[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

15 красавіка 2012 году палітвязьня вызвалілі з калёніі №15 у Магілёве, дзе ён адбываў пакараньне, згодна з Указам прэзідэнта Беларусі аб памілаваньні. [13]

На волі Бандарэнка пацьвердзіў, што ў СІЗА КДБ у дачыненьні да яго і іншых зняволеных ўжываліся катаваньні, аказваўся моцны псіхалагічны ціск. Судзімасьць з палітыка не была зьнятая, таксама было ўстаноўлена прафілактычнае назіраньне. [14]

Эміграцыя[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Летам 2012 года Бандарэнка знаходзіўся ў Польшчы, папраўляў там сваё здароўе і зьбіраўся назад у Менск. Аднак з увагі на перасьлед апазіцыі ў Беларусі, які абвастрыўся пасьля плюшавага дэсанту, ён вырашыў пакуль не вяртацца на радзіму. [15]

Намінацыі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

У пачатку верасьня 2011 году Зьміцер Бандарэнка быў намінаваны на прэмію Эўрапарлямэнту імя Андрэя Сахарава «За свабоду думкі». Кандыдатуру палітвязьня вылучыў на прэмію польскі дэпутат Марэк Мігальскі[16].

Крыніцы і заўвагі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Вонкавыя спасылкі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]