Ганс Вільгельм Гайгер

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку
Ганс Вільгельм Гайгер
па-нямецку: Hans Geiger
Geiger,Hans 1928.jpg
Нарадзіўся 30 верасьня 1882(1882-09-30)[1][2][3][4][5]
Нойштат-ан-дэр-Вайнштрасэ, Райнлянд-Пфальц[1]
Памёр 24 верасьня 1945(1945-09-24)[1][2][3][5] (62 гады)
Патсдам, Савецкая зона акупацыі Нямеччыны[1]
Навуковая сфэра фізыка
Месца працы Тубінгенскі ўнівэрсытэт, Кільскі ўнівэрсытэт і Бэрлінскі тэхнічны ўнівэрсытэт
Альма-матэр Унівэрсытэт Эрлангена-Нюрнбэрга
Навуковы кіраўнік Эйльхард Відэрман і Эрнэст Рэзэрфорд
Вядомы як вынаходнік лічыльніка Гейгера
Узнагароды і прэміі

Ганс Вільгельм Гайгер (па-нямецку: Hans Geiger, 30 верасьня 1882 — 24 верасьня 1945, Патсдам) — нямецкі фізык, першым стварыў дэтэктар альфа-часьцінак і іншых іянізаваных выпраменьваньняў. Найбольш вядомы як вынаходнік лічыльніка Гейгера і ўдзельнік экспэрымэнту, у якім быў адкрытае атамнае ядро (разам з Эрнэстам Марсдэнам). Нарадзіўся ў горадзе Neustadt an der Weinstraße, Райнлянд-Пфальц, Нямеччына. Нарадзіўся ў сям’і Вільгельма Гайгера, прафэсара Ўнівэрсытэту Эрлангена-Нюрнбэрга. Ганс Вільгельм Гайгер паступіў ва ўнівэрсытэт Эрлангена ў 1902 годзе і атрымаў ступень доктара ў 1906 годзе[6]. У 1907 годзе ён пачаў працу з Эрнэстам Рэзэрфордам ва ўнівэрсытэце Манчэстэра і ў 1909 годзе, разам з Эрнэстам Марсдэнам, правёў знакаміты экспэрымэнт з залатой фольгай, у якім было адкрыта атамнае ядро. Рэзэрфорд і Гайгер стварылі трубку Рэзэрфорда-Гайгера, якая пазьней стала лічыльнікам Гейгера[7][8][9]. У 1911 годзе Гайгер і Джон Мітчэл Нэтал выявілі закон Гайгера-Нэтала (яшчэ завецца правіла Гайгера-Нэтала) і правялі экспэрымэнты, якія прывялі да стварэньня мадэлі атама Рэзэрфорда[10][11]. У 1928 годзе Гайгер са сваім вучнем Вальтарам Мюлерам стварыў удасканаленую вэрсію лічыльніка Гайгера, лічыльнік Гайгера-Мюлера[12][13].

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  1. ^ а б в г д е Нямецкая нацыянальная бібліятэка, Бэрлінская дзяржаўная бібліятэка, Баварская дзяржаўная бібліятэка і інш. Record #118538144 // Gemeinsame Normdatei — 2012—2016.
  2. ^ а б data.bnf.fr: плятформа адкрытых зьвестак — 2011.
  3. ^ а б SNAC
  4. ^ Encyclopædia Universalis(untranslated).
  5. ^ а б Find a Grave — 1995. — ed. size: 165000000
  6. ^ Krebs, A. T. Hans Geiger: Fiftieth Anniversary of the Publication of His Doctoral Thesis, 23 July 1906 // Science. — 1956. — Vol. 124. — № 3213). — С. 166. — DOI:10.1126/science.124.3213.166
  7. ^ Rutherford E.; Geiger H. An electrical method of counting the number of α particles from radioactive substances // Proceedings of the Royal Society of London, Series A. — London: 1908. — № 81 (546). — С. 141–161. — ISSN 1364-5021. — DOI:10.1098/rspa.1908.0065
  8. ^ Geiger H. Über eine einfache Methode zur Zählung von α- und β-Strahlen (On a simple method for counting α- and β-rays) // Verhandlungen der Deutschen physikalische Gesellschaft (Proceedings of the German Physical Society. — 1913. — Vol. 15. — С. 534–539.
  9. ^ Campbell J. = Rutherford Scientist Supreme, AAS Publications. — 1999.
  10. ^ H. Geiger and J.M. Nuttall The ranges of the α particles from various radioactive substances and a relation between range and period of transformation // Philosophical Magazine, series 6. — 1911. — Vol. 22. — № 130. — P. 613-621.
  11. ^ H. Geiger and J.M. Nuttall The ranges of α particles from uranium // Philosophical Magazine, series 6. — 1912. — Vol. 23. — № 135. — P. 439-445.
  12. ^ Geiger; Müller W. Трубка для падліку электронаў, прызначаная для вымярэньня слабой радыёактыўнасьці = Elektronenzählrohr zur Messung schwächster Aktivitäten // Die Naturwissenschaften (The Sciences). — Berlin/Heidelberg: Springer, 1928. — № 16 (31). — С. 617–618. — ISSN 0028-1042. — DOI:10.1007/BF01494093
  13. ^ Geiger, H. and Müller, W. Трубка для падліку электронаў = Das Elektronenzählrohr // Physikalische Zeitschrift. — 1928. — № 29. — С. 839-841.