Візма Бэлшавіца

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку
Візма Бэлшавіца
Асабістыя зьвесткі
Нарадзілася 30 траўня 1931(1931-05-30)[1][2]
Рыга, Латвія[2]
Памерла 6 жніўня 2005(2005-08-06)[1][2] (74 гады)
Рыга, Латвія[2]
Пахаваная могілкі Райніса
Дзеці Клаўс Элсбергс і Jānis Elsbergs[d]
Літаратурная дзейнасьць
Род дзейнасьці паэтка, пісьменьніца, перакладніца і драматург
Мова латыская мова[1]
Узнагароды

Візма Бэлшавіца (па-латыску: Vizma Belševica, пасьляшлюбнае прозьвішча ЭлсбэргаElsberga; 30 траўня 1931, Рыга — 6 жніўня 2005, тамсама) — латыская паэтка, празаік, драматург, кінасцэнарыстка, перакладчыца. Неаднаразова намінавалася на Нобэлеўскую прэмію. Аўтарка паэмы «Нататкі Індрыка Латыша на палях Лівонскай хронікі» (1971), зборнікаў паэзіі «Цяпло зямлі» (1959), «Мора палае» (1966), «Гадавыя кольцы» (1969), «Красавіцкі дождж» (1978), «Клубок матаецца» (1981), «Пара жаўталісьця» (1987), зборнік апавяданьняў «Аповеды з Кікурагса» (1965), «Няшчасьце ў доме» (1979), «Разьбітае сэрца на Дошцы гонару» (1997), кнігі аўтабіяграфічнай прозы «Біле» (1995) і іншых твораў.

Беларускія пераклады[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Найлепшыя вершы Бэлшавіцы пераклаў на беларускую мову Васіль Сёмуха.

  • Бэлшавіца В. Белы алень: Лірыка / Перакл. В. Сёмухі, прадм. І. Чаклы. Мн., 1985.
  • Выбраная лірыка / Візма Бэлшавіца. — Мінск : Зміцер Колас, 2018. — 102, [1] с. — («Паэты планеты»).

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Літаратура[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  • Kubulin̦a A. Vizma Belševica: monogrāfija. — Rīga: Preses nams, 1997;
  • Dvīņu zīmē: Vizmas Belševicas nozīme latviešu literatūrā un vēsturē: konferences materiāli / Margita Gūtmane, ed. — Rīga: Karogs, 2007.