Беларускі рэспубліканскі саюз юрыстаў

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку
Беларускі рэспубліканскі саюз юрыстаў
Абрэвіятура БРСЮ
Дата ўтварэньня 7 чэрвеня 1990 (29 гадоў таму)
Юрыдычны статус грамадзкае аб’яднаньне
Мэта стварэньне прававой дзяржавы
Штаб-кватэра Менск, вул. Алаізы Пашкевіч, д. 9-5Н
Сяброўства 3,5 тыс. чалавек (2006)
Старшыня Віктар Камянкоў
Кіроўны орган Рада
Матчына кампанія РКРКППГА
Сайт www.union.by

Беларускі рэспубліканскі саюз юрыстаў — грамадзкае аб’яднаньне праўнікаў Беларусі, заснаванае ў 1990 годзе. З 2001 году браў удзел у Рэспубліканскай каардынацыйнай радзе кіраўнікоў палітычных партыяў і грамадзкіх аб’яднаньняў[1]. З 9 чэрвеня 2006 году пасаду старшыні займае Віктар Камянкоў.

Ранейшыя старшыні:

Кіраваньне[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  • Зьезд. Склікаецца аднойчы на 5 гадоў. Правамоцны пры наяўнасьці 2/3 прадстаўнікоў. Ухваляе кірункі дзейнасьці ды зьмены Статуту. Абірае старшыню, Раду і Рэвізійную камісію.
  • Рада. Склікаецца аднойчы на 2 гады. Правамоцная пры ўдзеле паловы сябраў. Абірае намесьнікаў старшыні ды Камітэт. Ухваляе каштарыс ды пастановы аб узнагародзе чальцоў. Стварае ды касуе падапарадкаваныя ўстановы ды прызначае іх кіраўнікоў.
  • Рэвізійная камісія. Зьбіраецца штогод. Назірае за выкананьнем пастановаў Зьезда і Рады ды каштарыса.

Задачы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Паводле Статуту задачамі саюзу ёсьць:

  • павышэньне прававой культуры;
  • дапамога чальцам саюзу;
  • распаўсюд прававых зьвестак;
  • распрацоўка парадаў аб ужытку заканадаўства;
  • прававая дапамога іншым установам;
  • распаўсюд прававых ведаў і навучаньня ды тлумачэньне заканадаўства;
  • абарона зацікаўленасьцяў чальцоў перад іншымі ўстановамі;
  • разьвіцьцё правазнаўства;
  • спрыяньне гаспадарчым сувязям з замежнымі прадпрыемствамі.

Дзейнасьць[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Паводле Статуту спосабамі дзейнасьці саюзу ёсьць:

  • правядзеньне нарадаў і сэмінараў;
  • прававая адукацыя ў вучэльнях;
  • ладжаньне прававых дасьледаваньняў;
  • перападрыхтоўка праўнікаў;
  • удзел у замежнай адукацыйнай супрацы;
  • вывучэньне дзейнасьці правапрымяняльных, праваахоўных і праваабарончых установаў.

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  1. ^ За моцную i квітнеючую Беларусь Улада і грамадзтва. Зьвязда, № 182 (24298) (5 верасьня 2001). Праверана 11 сакавіка 2012 г.