Вітамін C

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
(Перанакіравана з «Аскарбінавая кісьля»)
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку


Вітамін C
L-ascorbic-acid-3D-balls.png
Хімічная структура
Хімічная структура
Агульныя
Хімічная формула C₆H₈O₆
Клясыфікацыя
Рэгістрацыйны № CAS 50-81-7
PubChem
№ Эўрапейскай супольнасьці 200-066-2
SMILES
InChI
Кодэкс Алімэнтарыюс E300
ChEBI 29073
ChemSpider
Вітамін C у Вікісховішчы
Калі не пазначана іншае, усе зьвесткі прыведзеныя для стандартных умоваў (25 °C, 100 кПа).

Аскарбінавая кісьля (g-Лактон 2,3-дэгідра-L-гулонавай кісьлі, Вітамін C), вытворнае L-гулонавай кісьлі[2], водарастваральны вітамін. У 1928 годзе вугорскі навуковец Сцэнт-Георгі атрымаў вітамін C у выглядзе крышталічнага рэчыва з «вугорскага» перца і высьветліў ягоную эмпірычную (C6H8O6) і структурную формулы. Рэчыва назвалі аскарбінавай кісьляй (антыскарбутным вітамінам)[3]. Упершынію сынтэзаваны амэрыканскім біяхімікам Чарлзам Кінгам 4 красавіка 1932 году[4]. Іншыя назвы — проціцынготны вітамін. Сынтэзуецца расьлінамі і жывёламі (за выключэньнем прыматаў і інш. жывёл, якія атрымліваюць яе з кормам). Асноўная крыніцы сынтэзу аскарбінавай кісьлі у расьлін — галяктоза, у жывёл — глюкоза. У арганізме ўдзельнічае ў акісьляльна-аднаўленчыя рэакцыях, стымулюе ўнутраную сакрэцыю, нармальнае разьвіцьцё і супраціўляльнасьць арганізму, садзейнічае рэгенерацыі тканак. Адсутнасьць або недахоп аскарбінавай кісьлі ў ежы чалавека выклікае шкробут, зьніжае супраціўляльнасьць да хвароб. Сучасная патрэба дарослага чалавека ў аскарбінавай кісьлі — ад 50 да 100 мг, дзяцей — ад 30 да 70 мг. Найбольш аскарбінавай кісьлі у сьвежай садавіне і гародніне: пладах шыпшыны, чырвонага перцу, цытрусаў, чорных парэчак, у цыбулі, ліставой гародніне. Выкарыстоўваецца ў мэдыцыне.

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  1. ^ а б Vitamin C
  2. ^ Витамин С(рас.). Энциклопедия Кругосвет. Праверана 31 сьнежня 2018 г.
  3. ^ Бабская, Н.Е. Аскорбиновая кислота(рас.). Megabook — Мегаэнциклопедия Кирилла и Мефодия — статья. Праверана 31 сьнежня 2018 г.
  4. ^ Вітамін С. Універсітэт залатога веку (8 жніўня 2013).