Армянская АЭС

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку
Армянская АЭС
Metsamor NPP aerial view 1.jpg
Выгляд з паветра (2009 г.)
Месцазнаходжаньне Мецамор (Армавірская вобласьць)
Пачатак будаўніцтва Жнівень 1969
Пачатак эксплюатацыі 22 сьнежня 1976 (42 гады таму)
Эксплюатуючая арганізацыя ЗАТ «Армянская атамная электрастанцыя»
Тэхнічныя парамэтры
Колькасьць энэргаблёкаў 2
Тып рэактараў вода-вадзяны энэргетычны (ВВЭР)
Дзейных рэактараў 1
Генэруючая магутнасьць 407,5 мэгават
Месцазнаходжаньне
Геаграфічныя каардынаты 40° пн. ш. 44° у. д. / 40° пн. ш. 44° у. д. / 40; 44Каардынаты: 40° пн. ш. 44° у. д. / 40° пн. ш. 44° у. д. / 40; 44
Армянская АЭС на мапе Армэніі
Армянская АЭС
Армянская АЭС
Армянская АЭС
armeniannpp.am

Армя́нская АЭСатамная электрастанцыя ў Армавірскай вобласьці Армэніі, заснаваная ў сьнежні 1976 году.

Месьціцца за 28 км на захад ад Ерэвану ў Арарацкай даліне. Складаецца з 2 энэргаблёкаў на аснове 2 вода-вадзяных энэргетычных рэактараў магутнасьцю па 440 мэгават (мадэль В-270). На 2019 год дзейным заставаўся 2-і энэргаблёк.

Мінуўшчына[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

У жніўні 1969 году Савет міністраў СССР зацьвердзіў будаўніцтва Армянскай АЭС з 2 вода-вадзянымі энэргетычнымі рэактарамі магутнасьцю па 440 мэгават (ВВЭР-440) кожны. Галоўным праектавальнікам прызначылі Горкаўскае аддзяленьне інстытуту «Атамцепла-электрапраект». Навуковае кіраваньне будаўніцтвам ажыцьцяўляў Інстытут атамнай энэргіі імя Курчатава (Масква). За ўзор узялі энэргаблёк № 3 Новаваронескай АЭС. Асноўнае абсталяваньне паставілі заводы Расейскай СФСР: «Падольскі машынабудаўнічы завод» (Маскоўская вобласьць), «Іжорскі завод» (Колпіна, Ленінградзкая вобласьць), ВА «Уралмаш» (Сьвярдлоўск) і «Кіраўскі завод» (Ленінград). 22 сьнежня 1976 году ўвялі ў дзеяньне 1-ы энэргаблёк. 5 студзеня 1980 году пусьцілі 2-і энэргаблёк. 15 студзеня 1989 году Савет міністраў СССР зацьвердзіў Пастанову № 24 аб спыненьні Армянскай АЭС у сувязі са Сьпітацкім землятрусам 7 сьнежня 1988 году. Горад Сьпітак месьціўся на поўначы Армянскай ССР за 83 км ад АЭС. 25 лютага 1989 году спынілі энэргаблёк № 1. 18 сакавіка 1989 году спынілі энэргаблёк № 2[1].

7 красавіка 1993 году ўрад Армэніі зацьвердзіў Пастанову «Аб пачатку аднаўленчых працаў і ўзнаўленьні эксплёатацыі 2-га энэргаблёка Армянскай АЭС». 5 лістапада 1995 году 2-і энэргаблёк запусьцілі. Паводле праекту францускага прадпрыемства «Арэва» пабудавалі сховішча адпрацаванага ядзернага паліва. Зь верасьня 2003 году па сакавік 2012 году Армянская АЭС знаходзілася ў даверным кіраваньні расейскага энэргетычнага прадпрыемства «Інтэр РАТ АЭС» (Масква). Паводле дамовы з «Інтэр РАТ АЭС», у Расею штогод вывозілі адпрацаванае ядзернае паліва. 20 сьнежня 2014 году міністар энэргетыкі Армэніі Эрванд Захаран і кіраўнік расейскага прадпрыемства «Расатам» Сяргей Кірыенка падпісалі дамову пра замену абсталяваньня АЭС на $270 млн для працягу яе працы да 2026 году. У 2018 годзе вытворчасьць электраэнэргіі на Армянскай АЭС склала 40 %, ад вырабленай у краіне[1].

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  1. ^ а б Гісторыя(рас.) // ЗАТ «Армянская атамная электрастанцыя», 8 траўня 2019 г. Праверана 14 траўня 2019 г.

Вонкавыя спасылкі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]