Аляксандар Гардон

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку
Аляксандар Гардон
па-расейску: Александр Гарриевич Гордон
Alexander Gordon.jpg
Род дзейнасьці радыёвядоўца, тэлевядоўца, журналіст, рэжысэр, актор, настаўнік
Дата нараджэньня 20 лютага 1964 (55 гадоў)
Месца нараджэньня Обнінск, Калуская вобласьць, РСФСР, СССР
Альма-матэр Тэатральны інстытут імя Барыса Шчукіна
Занятак журналіст, кінарэжысэр, актор, вядоўца, тэлевядоўца, радыёвядоўца, пэдагог і настаўнік
Бацька Гары Гардон
Маці Антаніна Стрыга
Жонка Жанаты на Ніне Гардон
1) Марыя Берднікава
2) Кацярына Гардон
Дзеці Анна Гардон (1968 г.н.)
Узнагароды Прэміі: «ТЭФІ» 2007, «ТЭФІ» 2008, «ТЭФІ» 2010
Сайт http://aleksandrgordon.tv

Аляксандар Гардон (нарадзіўся 20 лютага 1964 году, Обнінск, Калуская вобласьць, РСФСР, СССР) — расейскі радыё- й тэлевядоўца, журналіст, актор, рэжысэр, кіраўнік Майстэрні журфака Маскоўскага інстытута тэлебачаньня й радыёвяшчаньня «Астанкіна» (МІТРА), пэдагог Кінашколы ім. Макгафіна. Пяціразовы ляўрэат ТЭФІ (2007, двойчы ў 2008, 2010, 2011).

Біяграфія[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Нарадзіўся 20 лютага 1964 году ў горадзе Обнінску Калускае вобласьці, да трох гадоў жыў у мястэчку Белаусаве Калускае вобласьці, затым пераехаў з бацькамі ў Маскву, у раён Чартанава.

Бацька — паэт, пісьменьнік і мастак Гары Гардон, родам з Адэсы. Маці — Антаніна Стрыга.

У 1987 годзе скончыў акторскае аддзяленьне Тэатральнай вучэльні ім. Шчукіна.[1]

Пасьля канчатка вучэльні год працаваў у Тэатры-студыі ім. Рубэна Сіманава. Таксама выкладаў акторскае майстэрства ў дзіцячым кружку.

У 1989 з жонкаю і дачкою эміграваў у ЗША, дзе перакаштаваў некалькі працаў, а праз два гады ўжо стаў самым папулярным тэлевядоўцам на першым расейскамоўным тэлебачаньні ў ЗША.

З 1990 — рэжысэр, дыктар у тэлекампаніі RTN.

З 1992 старэйшы карэспандэнт на канале WMNB.

У 1993 стварыў кампанію «Wostok Entertainment».

З 1994 па красавік 1997 — аўтар і вядоўца публіцыстычнае праграмы «Нью-Ёрк, Нью-Ёрк», якая выходзіла на расейскім тэлеканале «ТБ-6».

У 1997 годзе вярнуўся ў Расею. Пры гэтым застаецца грамадзянінам ЗША (пацьвердзіў гэта ў тэлепраграмах «Познэр» ад 28 верасьня 2009 году й «Пражэктарпэрысхілтан» ад 16 кастрычніка 2010 году).

Асабістае жыцьцё[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Быў тройчы жанаты. Першая жонка — Марыя Бэрднікава скончыла Літаратурны інстытут і працуе ў ЗША на расейскім тэлебачаньні RTN. У іх нарадзілася дачка Ганна (1988 г. р.). У сьнежні 2011 г. жаніўся на 18-гадовай летняй студэнтцы Маскоўскага інстытуту тэлебачаньня і радыёвяшчаньня «Астанкіна» — Ніне. Шлюб доўга трымаўся ў сакрэце, толькі ў канцы сакавіка 2012 г. Аляксандар упершыню зьявіўся на публіцы разам з маладою жонкаю.

На радыё й тэлебачаньні[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  • З 1997 — карэспандэнт публіцыстычнае праграмы Ігара Ваяводзіна «Прыватны выпадак». З сакавіка па сьнежань 1997 — аўтар і вядоўца гэтае праграмы.
  • З 1997 пачаў весьці на радыёстанцыі «Срэбны дождж» праграму «Хмурная раніца», якая з 2001 году выходзіла таксама й на тэлебачаньні (на канале М1).
  • 20 красавіка 1998 арганізаваў Партыю грамадзкага цынізму й заявіў пра свой намер балатавацца на пост Прэзыдэнта Расеі ў 2000 годзе. У партыі складалася больш трох тысячаў чальцоў, А. Гардон пажыцьцёва зьяўляецца яе генэральным сакратаром. У 2005 партыя была прададзена Гардонам за 3 даляра невядомай асобе.
  • У пэрыяд з 1998 па 2000 — аўтар і вядоўца публіцыстычнага тэлевізійнага праекту «Збор памылкаў» (сэрыя дакумэнтальна-мастацкіх фільмаў у жанры гістарычнага рассьледаваньня), а таксама сувядучы (у пары з Уладзімерам Салаўёвым) грамадзка-палітычнага ток-шоў «Працэс», якое выходзіла на тэлеканале ОРТ.
  • З 2001 па 2004 на НТБ вёў «навукова-забаўляльную», па ўласным вызначэньні, праграму «Гардон».
  • Зь верасьня 2004 — вядоўца праграмы «Стрэс» на НТБ. З пачатку кастрычніка 2005 — вядоўца тэлевізійнае перадачы «Гардон 2030» на Першым канале.
  • З 2005 году — сакратар і ідэёляг міжрэгіянальнага грамадзкага руху «Выява Будучыні», які займаецца падтрымкаю сацыяльных праектаў у рэгіёнах Расеі.
  • З 2006 да восені 2007 зноў вёў перадачу «Хмурная раніца. Дзесяць гадоў праз» на радыё «Срэбны Дождж» (як ні дзіўна, праграма выходзіла ўвечар у асяродзьдзе).
  • З 2007 году вядзе на Першым канале ток-шоў «Зачынены паказ», дзе дзеячы кіно й тэлебачаньня абмяркоўваюць новае расейскае кіно («праграма для шырокае й глыбокае аўдыторыі», па ўласным вызначэньні Гардона).
  • З 2008 да восені 2009 — вядоўца праграмы «Гардон Кіхот» на радыёстанцыі Срэбны дождж.
  • З 2008 па н. ч. (? — пра зачыненьне праекту абвешчана не было, аднак у сэзоне 2010—2011 праграма не выходзіла) — вядоўца праграмы «Гардон Кіхот» на Першым канале.
  • З 2009 — вядоўца праграмы «Гардон у засадзе» тэлеканала «Паляваньне й рыбалка».[2]
  • З 2009 — вядоўца праграмы «Навука пра душу» тэлеканала «Псіхалёгія 21».
  • Засноўвае «ПІ» — «Партыю інтэлектуалаў», асноўная ідэя якое — усерасейскае інтэрнэт-галасаваньне. Сьлёган партыі — «ПІ тут».
  • З 2010 — выкладчык Маскоўскага Інстытута Тэлебачаньня й Радыёвяшчаньня «Астанкіна».
  • 29 студзеня 2012 году на Першым канале адбылася прэм’ера прымеркаванае да прэзыдэнцкіх выбараў новае публіцыстычнае праграмы (ток-шоў) «Грамадзянін Гардон»[3]

Працы ў кіно й у тэатры[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

У 1997 зьняў у рамках праекту «Збор памылкаў» фільм «Амэрыканцы НЕ БЫЛІ на Месяцы». Аўтарскае расследаванне на тэму палёту і высадкі астранаўтаў NASA на Месяц.

У 2002 зьняў мастацкі фільм «Пастух сваіх кароваў» па сцэнары свайго бацькі — Гары Гардона.

Карціна атрымала прыз журы IX РасЕйскага кінафэсту «Літаратура і кіно» у намінацыі «Лепшы рэжысэрскі дэбют».

У сакавіку 2004 на сцэне «Школы сучаснае п'есы» адбылася прэм’ера спэктакля «Апантаныя» (па рамане Дастаеўскага «Нячысцікі») у пастаноўцы Аляксандра Гардона.

У жніўні—верасьні 2007 году зьняў матэрыял для новага фільму, ізноў па аповесьці бацькі — «Агні прытону». Дзеяньне адбываецца ў 1958-м годзе ў Адэсе. Прэм’ера фільма адбылася ў лістападзе 2011.

Зьняўся ў фільмах «Generation П» Віктара Гінзбурга і «Начныя наведвальнікі» Ігара Масьляньніка.

Фільмаграфія[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Рэжысэр[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Актор[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Узнагароды й прэміі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  • 2007 — ТЭФИ ў намінацыі «Ток-шоў» і «Вядучы ток-шоў» (праграма «Зачынены паказ»).
  • 2008 — ТЭФИ ў намінацыі і «Вядучы ток-шоў» (праграма «Зачынены паказ»).
  • 2010 — ТЭФИ ў намінацыі «Вядучы ток-шоў» (праграма «Гардон Кіхот»).

Яўлінскі супраць Гардона[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

У стаўленьні да Гардону адбыліся 3 судовыя працэсы[5]. 4 ліпеня 2003 году Чарамушкінскі межмуніцыпальны суд Масквы задаволіў пазоў Рыгора Яўлінскага да Аляксандра Гардону й тэлеканалу М1 пра абарону гонару, добрыя якасьці і дзелавое рэпутацыі[6][7]. Суд абавязаў А. Гардона выступіць у этэры тэлеканала М1 з аспрэчаньнем распаўсюджаных ім зьвьесткаў (для чаго канал абавязаны падаць А. Гардону этэрны час), а таксама суд абавязаў А. Гардона выплаціць 15 тысячаў рублёў у якасьці кампэнсаваньня маральнай шкоды. Суд прызнаў, у прыватнасьці, не адпаведнымі рэчаіснасьці сьцьвярджэньня А. Гардона пра тое, што Савецкага Саюзу не існуе ў тым ліку й з-за дзейнасьці Г. Яўлінскага, пра тое, што выбарчая кампанія кандыдата ў прэзыдэнты Расеі Г. Яўлінскага фінансавалася са ЗША і пра тое, што Г. Яўлінскі — «хабарнік».

Глядзіце таксама[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Вонкавыя спасылкі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Інтэрвію[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Пра праекты А. Гардона[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]