Альбэрт Каяловіч

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку
Альбэрт Каяловіч
Асабістыя зьвесткі
Нарадзіўся 1609[1][2][3][4][5][6][7]
Romainiai[d], Ковенскі павет, Троцкае ваяводзтва, Вялікае Княства Літоўскае, Рэч Паспалітая
Памёр 6 кастрычніка 1677(1677-10-06)[7] або 1677
Варшава, Мазавецкае ваяводзтва[d], Велікапольская правінцыя, Карона Каралеўства Польскага, Рэч Паспалітая
Літаратурная дзейнасьць
Род дзейнасьці пісьменьнік, гісторык і тэоляг
Мова лацінская мова[8]
Вікіпэдыя мае артыкулы пра іншых асобаў з прозьвішчам Каяловіч.

Альбэрт (Войцех) Каяловіч (Віюк-Каяловіч) (1609, Ковенскі павет — 6 кастрычніка 1677) — пісьменьнік і гісторык Вялікага Княства Літоўскага. Доктар тэалёгіі (1645).

Біяграфія[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

У 1627 годзе ўступіў у ордэн езуітаў. У 1628—1632 гадох навучаўся ў Віленскім і Нясьвіскім калегіюмах, а ў 1634—1638 гадох — на тэалягічным факультэце ў Віленскай акадэміі, дзе ў 1645 годзе атрымаў ступень доктара тэалёгіі і да 1658 году выкладаў тут схаластычную тэалёгію.

У 1654—1655 гадох рэктар Віленскай акадэміі, у 1662—1666 гадох прэпазыт (настаяцель) дома манахаў у Вільні.

Творчасьць[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Палемічныя творы маюць скіраванасьць супраць кальвіністаў. Аўтар багаслоўскіх трактатаў, біяграфіяў езуітаў, твораў з гісторыі Літвы (Беларусі). Галоўныя зь іх: «Гісторыя Літвы», першая частка якой выйшла ў Гданьску⁣ ў 1650 годзе, другая — у Антвэрпэне ў 1669 годзе на лацінскай мове; «Летапіс Радзівілаў», выйшаў у Вільні ў 1653 годзе на лацінскай мове. У сваіх працах зьмясьціў шмат зьвестак пра Менск[9].

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Літаратура[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  • Памяць: Гіст.-дакум. хроніка Мінска. У 4 кн. Кн. 1-я. — Менск: БЕЛТА, 2001. — 576 с.: іл. ISBN 985-6302-33-1.