Алесь Асташонак

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку
Алесь Асташонак
Асабістыя зьвесткі
Нарадзіўся 1 чэрвеня 1954
Менск
Памёр 7 верасьня 2004 (50 гадоў)
Кіеў
Пахаваны Кальварыйскія могілкі
Літаратурная дзейнасьць
Род дзейнасьці пісьменьнік, перакладчык
Гады творчасьці 1981—2004
Жанр проза, п’есы, сцэнары фільмаў
Творы на сайце Knihi.com

Але́сь Асташо́нак (1 чэрвеня 1954, Менск, БССР — 7 верасьня 2004, Кіеў, Украіна) — беларускі літаратар, перакладчык.

Жыцьцяпіс[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Скончыў перакладніцкі факультэт Менскага дзяржаўнага пэдагагічнага інстытуту замежных моваў у 1976 годзе. Працаваў перакладчыкам на будоўлі мэталюргічнага камбінату ў пасёлку Эль-Хаджар (Альжыр). У 1978—1979 — у савецкім войску, у 1980—1981 гг. — інспэктар дэканата па працы з замежнымі навучэнцамі і выкладчык францускай мовы Беларускага політэхнічнага інстытуту, у 1981—1982 гг. — выхавальнік у тэхнічнай вучэльні будаўнікоў № 31, у 1982—1984 гг. — рэдактар рэпэртуарна-рэдакцыйнай калегіі Ўпраўленьня тэатраў і музычных установаў Міністэрства культуры БССР, у 1984—1986 — рэдактар у Беларускай Савецкай Энцыкляпэдыі імя П.Броўкі. З 1988 г. — старшы рэдактар часопіса «Крыніца» («Родник»). Сябра СП СССР з 1986 году.

Памёр у Кіеве 7 верасьня 2004 г.

Творчасьць[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Творы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Друкуецца з 1981 году.

  • «Фарбы душы» (1989) — проза
  • «Іскры ўначы» (пастаўлена ў 1982, апублікавана ў 1986) — п’еса
  • «Камэдыянт, ці Ўзнёсласьць сумнай надзеі» (пастаўлена ў 1984, апублікавана ў 1985) — п’еса
  • сцэнар фільму «Камэдыянт» (1987)
  • сцэнар фільму «Сон» (кароткамэтражны паводле ўласнага апавяданьня «Чарга», 1989; прыз Саюзу кінэматаграфістаў СССР на XIII Усесаюзным фэстывалі тэлевізійных фільмаў, 1989; першае месца ў конкурсе ў рамках Тыдня міжнароднага кіно ў Тэруэлі, 1989, Гішпанія).

Пераклады[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Перакладаў з францускай, ангельскай, летувіскай моваў.

  • Жорж Сімэнон. «Порт туманаў» («Сучасны замежны дэтэктыў», 1988)
  • П’ер Буль. «Планета малпаў» («Замежная фантастыка», 1990),
  • С. Палякова «Улюбёнец публікі» п’еса (пастаўлена ў 1985),
  • В. Мярэжка. «Жаночы стол у паляўнічай зале» п’еса (пастаўлена ў 1988),
  • А. Нікалаі. «Матылёчак, матылёчак…» п’еса (пастаўлена ў 1988),
  • Вэркор. «Маўчанне мора» («Далягляды», 1987),
  • Жорж Сімэнон. «Пад страхам сьмерці» (часопіс «Беларусь», 1988),
  • Жорж Сімэнон. «Дзяўчына і бясхвостыя парсючкі» («Далягляды», 1989)

Сумесна з В. Грыгалюнасам пераклаў зь летувіскай мовы асобныя апавяданьні Б. Радзявічуса, М. Слуцкіса, С. Шальцяніса.

Літаратура[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Вонкавыя спасылкі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]