Яўген Шкляр

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку
Яўген Шкляр
Shkliar1.jpg
Асабістыя зьвесткі
Нарадзіўся 1893 або 1894
Друя або Днепрапятроўск
Памёр 1941(1941)
Ковенскі раён, Ковенскі павет, Летува
Бацькі Q28792127?
Літаратурная дзейнасьць
Род дзейнасьці паэт, перакладнік, журналіст, крытык
Мова расейская мова

Яўге́н Льво́віч Шкляр (1893—1941) — летувіскі паэт, перакладнік, журналіст, крытык.

Біяграфія[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Год ды месца нараджэньня спрэчныя. Паводле некаторых зьвестак нарадзіўся ў 1894 годзе ў Друі[1]. Дэбютаваў у друку ў 1911 годзе ў Екацярынаславе. У 1915—1916 гадах вучыўся на юрыдычным факультэце Варшаўскага ўнівэрсытэту, эвакуяванага ў Растоў-на-Доне. У 1916—1919 гадах удзельнік Першай сусьветнай вайны і грамадзянскай войн. Зь лістапада 1920 году ў Коўне.

Супрацоўнік газэты «Рэха» пад рэдакцыяй А. С. Бухава, карэспандэнт рыскай газэты «Сёньня». У 1924—1925 гг. працаваў у рыскай газэце «Народная думка» і штотыднёвым часопісе «Наш агеньчык», супрацоўнічаў у расейскіх газэтах Эстоніі, у парыскай штотыднёвай газэце «Сьвітанак» пад рэдакцыяй У. Я. Жабацінскага(ru) і іншых пэрыядычных выданьнях. У 1926—1927 жыў у Парыжы. З 1928 стала жыў у Коўне, па справах выяжджаючы ў Рыгу і Талін. Загінуў у канцлягеры пад Коўна.

Выдавец і рэдактар газэт:

  • «Наша рэха» (1929—1931),
  • «Летувіскі кур’ер» (1932—1933),
  • «Летувіскі весьнік» (1935—1939),
  • «Усходняя Эўропа» і іншых пэрыядычных выданьняў, удзельнічаў у летувіскім друку.

Рэдактар часопіса «Балтыйскі альманах» (1923—1924; 1928—1937, зь перапынкамі).

Складанкі вершаў[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Яўген Шкляр. Летува залатое імя. Парыж, 1927. Вокладка
  • «Кипарисы» / «Цыпрысы» (Коўна, 1922),
  • «Караван» / «Караван» (Бэрлін, 1923),
  • «Огни на вершинах» / «Агні на вяршынях» (Бэрлін, 1925),
  • «Вечерняя степь» / «Вячэрні стэп» (Бэрлін, 1923),
  • «Посох» / «Кій» (Рыга, 1925),
  • «Летува золотое имя» / «Летува залатое імя» (Парыж, 1927),
  • «Poeta in aeternum» (Рыга, 1935)
  • «Lietuva vardas auksinis» (Коўна, 1931) на летувіскай мове ў перакладах Людаса Гіры, Пятраса Лаўрынайтыса, Пятраса Вайчунаса

Пераклады[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Перавёў «Нацыянальную песьню» Вінцаса Кудзіркі, вершы Казіса Бінкіса, Пранаса Будвітыса, Пятраса Вайчунаса, Людаса Гіры, Матэўса Густайціса, Майроніса, Вітаўта Сырыёс-Гіры і шматлікіх іншых летувіскіх паэтаў, асобныя празаічныя тэксты.

Літаратура[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  • Лаўрынец, Павел. Яўген Шкляр: Жыцьцёвы шлях вандроўцы. — Выдавецтва Віленскага ўнівэрсытэта, 2008. — 384 с. — ISBN 978-9955-33-181-0

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  1. ^ Евгений Шкляр — Русские творческие ресурсы Балтии(рас.)

Вонкавыя спасылкі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]