Мікалай Казакоў

	Мікалай Пятровіч Казакоў; Николай Петрович Казаков
	13 жніўня 1953 — 11 красавіка 1991 (37 гадоў)
	Помнік з хваста самалёта на месцы гібелі Мікалая Казакова
Месца нараджэньня	Мелкаводная[d], Прыморскі край, РСФСР, СССР;
Месца сьмерці	Пружанскі раён, Берасьцейская вобласьць, БССР, СССР;
Прыналежнасьць	СССР
Род войскаў	авіяцыя
Гады службы	да 1991
Званьне	падпалкоўнік
Частка	206-ы ашап 26-й паветранай арміі (БВА)
Узнагароды	Ордэн Чырвонай Зоркі

Мікала́й Пятро́віч Казако́ў (13 жніўня 1953, бухта Мелкаводная(d), цяпер у Прыморскім краі Расеі — 11 красавіка 1991, Ружанская пушча, Пружанскі раён Берасьцейскай вобласьці) — савецкі вайсковы лётчык першае клясы, падпалкоўнік, удзельнік вайны ў Аўганістане.

Жыцьцяпіс

У 1956 року пасьля закрыцьця саўгасу «Зорачка» ў Лазоўскім раёне бацькі пераехалі ў пасёлак Праабражэньне(d). Тут Мікалай Казакоў скончыў сярэднюю школу, пасьля працаваў вучнем электрасьлесара на суднарамонтным заводзе Праабражэнскай базы тралавага флёту^[2].

Паступіў у Качынскую вышэйшую вайсковую авіяцыйную вучэльню лётчыкаў (скончыў у 1975), вайсковую службу праходзіў у авіяцыі.

Пасьпяхова прайшоў усе неабходныя выпрабаваньні і паступіў у атрад касманаўтаў, аднак даведаўшыся, што ягоны авіяцыйны полк накіраваны ў Аўганістан, падаў рапарт на адлічэньне дзеля службы ў родным палку. За час знаходжаньня ў Аўганістане Мікалай Казакоў зьдзейсьніў 157 баявых вылетаў, быў узнагароджаны ордэнам Чырвонае Зоркі.

За 20-гадовы тэрмін службы засвоіў пілятаваньне шасьці тыпаў самалётаў: Ан-2, Л-29, Л-39, МіГ-15, МіГ-21 і Су-25. Зьдзейсьніў 3873 палёты агульнай працягласьцю 2150 гадзін, дасканала выконваў фігуры вышэйшага пілятажу: гарызантальную бочку, пераварот, пятлю Несьцерава.

Гібель

11 красавіка 1991 року камандзір 1-й эскадрыльлі 206-га асобнага штурмавога авіяпалку 26-й паветранай арміі БВА^[3] падпалкоўнік Мікалай Казакоў на сваім летаку Су-25 (бартавы нумар 401) выконваў трэніровачны палёт. Пасьля пуску ракет па наземных мэтах на Ружанскім палігоне не спрацавалі супрацьпампажныя сыстэмы рухавікоў самалёту. Пілёт не катапультаваўся, да апошняга намагаючыся ўратаваць машыну, а пасьля цывільнае насельніцтва. Пераляцеўшы празь вёску Клепачы, аб 11:42 самалёт рухнуў у Ружанскай пушчы за 300 м ад населенага пункту.

Пахаваны на могілках у мястэчку Праабражэньне Прыморскага краю (Расея).

Ушанаваньне памяці

На месцы гібелі пілёта ў Ружанскай пушчы ўсталяваны помнік з хваста самалёта^[4].

У Праабражэньні імя Мікалая Казакова носіць сярэдняя школа №10^[2]^[5]. Шторок 11 красавіка ў Музэі гісторыі Праабражэнскай базы тралавага флёту ладзіцца Дзень памяці Мікалая Казакова.

Сям’я

Маці Марыя Фёдараўна і брат Леанід жывуць у пасёлку Праабражэньне. Дачка Яўгенія скончыла вайсковую акадэмію і працуе вайсковай юрысткай.

Крыніцы

↑ Полёт в вечность, Палёт у вечнасьць — 2021.
1 2 Пресс-служба ПАО „Преображенская база тралового флота“. (11 красавіка 2019) Преображенцы чтут память героя-земляка Казакова Н. П. (рас.). Преображенская база тралового флота. Праверана 10 красавіка 2024 г.
↑ 201-й авиационный полигон „Ружанский“ (рас.) Всё о Ружанах Праверана 10 красавіка 2024 г.
↑ Памятный знак Казакову Николаю Петровичу (рас.) Белорусский авиадневник Праверана 10 красавіка 2024 г.
↑ Нашей школе исполнилось 50 лет (рас.). Преображенская средняя общеобразовательная школа № 10. Праверана 10 красавіка 2024 г.

Вонкавыя спасылкі

Палёт у вечнасьць (рас.) // Праабражэнская БТФ

[_7da66a428421d8fd-1] Полёт в вечность, Палёт у вечнасьць — 2021.

[пбтф-2] 1 2 Пресс-служба ПАО „Преображенская база тралового флота“. (11 красавіка 2019) Преображенцы чтут память героя-земляка Казакова Н. П. (рас.). Преображенская база тралового флота. Праверана 10 красавіка 2024 г.

[упр-3] 201-й авиационный полигон „Ружанский“ (рас.) Всё о Ружанах Праверана 10 красавіка 2024 г.

[бад-4] Памятный знак Казакову Николаю Петровичу (рас.) Белорусский авиадневник Праверана 10 красавіка 2024 г.

[ш10-5] Нашей школе исполнилось 50 лет (рас.). Преображенская средняя общеобразовательная школа № 10. Праверана 10 красавіка 2024 г.

[1]

[2]

[3]

[4]

[5]