Міжнародная Рада па пытаньнях помнікаў і гістарычных мясьцінаў

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку

ІКАМОСМіжнародная Рада па пытаньнях помнікаў і гістарычных мясьцінаў. На сёньня ІКАМОС адзіная міжнародная грамадзкая арганізацыя, дзейнасьць якой скіравана на падтрымку і прасоўваньне тэорыі, мэтадалёгіі і навуковых тэхналёгіяў у кансэрвацыі архітэктурнай і археалягічнай спадчыны.

Устаноўчы кангрэс ІКАМОС адбыўся ў ліпені 1965 году ў Польшчы, праз год пасьля падпісаньня Вэнэцыянскай хартыі. ІКАМОС надае прыярытэтнае значэньне працы, зьвязанай з Канвэнцыяй Сусьветнай спадчыны, каб яе ўнікальныя навуковыя і прафэсійныя рэсурсы былі даступныя ўсім краінам, усяму чалавецтву.

Мэты[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  • аб’яднаньне спэцыялістаў кансэрватараў ўсяго сьвету, спрыяньне прафэсійнаму дыялёгу і абмену вопытам;
  • збор, ацэнка і распаўсюд інфармацыі аб прынцыпах кансэрвацыі, мэтодыцы і палітыцы;
  • супрацоўніцтва з нацыянальнымі і міжнароднымі прадстаўнікамі ўлады ў заснаваньні спэцыялізаваных на кансэрвацыі цэнтраў дакумэнтацыі ;
  • праца з установамі ў пытаньні ўвядзеньне ў дзеяньне міжнародных канвэнцый па кансэрвацыі і па павялічэньні значнасьці спадчыны;
  • удзел у арганізацыі трэнінгавых праграм для спэцыялістаў ў вобласьці кансэрвацыі на міжнародным узроўні;
  • экспэртыза высокакваліфікаваных прафэсіяналаў і спэцыялістаў на міжнародным узроўні.

Структура[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Дзейнасьць ІКАМОС рэгулюецца Статутам прынятым на V Генэральнай асамблеі ў 1978 годзе ў Маскве.

Адзін раз на тры гады адбываюцца Генэральныя асамблеі ІКАМОС. На ёй абіраюцца прэзыдэнт, віцэ-прэзідэнт, скарбнік і генэральны сакратар, якія складаюць Бюро, таксама абіраецца Выканаўчы камітэт з 12 сяброў. Камітэт зьяўляецца огранам кіраваньня ІКАМОС, ён рыхтуе праграмы, бюджэт, курыруе буйныя рэгіёны, рэгіструе Міжнародныя і Нацыянальныя камітэты, аналізуе дзейнасьць па ахове помнікаў і мясьцінаў на сэсіях. У структуру ІКАМОС таксама ўваходзіць Кансультацыйны камітэт, які складаецца са старшыняў нацыянальных і міжнародных камітэтаў. У Парыжы знаходзіцца штаб-кватэра арганізацыі і дзейнічае Міжнародны цэнтар дакумэнтацыі ІКАМОС (створаны ў 1972 годзе). Арганізацыя выдае штоквартальнік ICOMOS information.

Нацыянальныя і міжнародныя камітэты адказваюць за арганізацыю штогадовых сэмінараў, канфэрэнцый, якія адбываюцца ў розных частках сьвету. На сучасны момант у склад арганізацыі уваходзяць блізу 7000 асоб і арганізацый, ў 110 краінах існуюць Нацыянальныя камітэты. Апошні ствараецца пры наяўнасьці 5 асоб аб’яднаных уставам.

У ІКАМОС па асобных пытаньнях функцыянуюць навуковыя камітэты:

  • мэнэджмэнт археалягічных помнікаў;
  • шляхі распаўсюджаньня культур;
  • культурны турызм;
  • земляная архітэктура;
  • эканоміка кансэрвацыі;
  • гістарычныя сады – культурныя ляндшафты;
  • гістарычныя гарады і паселішчы;
  • заканадаўства;
  • адміністрацыя і фінансавыя пытаньні;
  • фотаграмэтрыя;
  • палярная спадчына;
  • падрыхтаванасьць да рызыкаў;
  • наскальнае мастацтва;
  • каляніяльная архітэктура і горадабудаўніцтва;
  • вітражнае шкло;
  • камень;
  • аналіз і рэстаўрацыя канструкцый архітэктурных помнікаў;
  • трэнінгі;
  • падводная спадчына;
  • народная архітэктура;
  • насьценны жывапіс;
  • драўлянае дойлідства.

Функцыі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

З моманту зацьвярджэньня «Канвэнцыі аб ахове сусьветнай культурнай і прыроднай спадчыны» ЮНЭСКО ў 1972 годзе ІКАМОС робіцца адным з афіцыйных кансультатыўных органаў Камітэту культурнай спадчыны ЮНЭСКО разам з такімі арганізацыямі як Сусьветны саюз кансэрватараў (IUCN) і Міжнародны цэнтар вывучэньня захаваньня і рэстаўрацыі помнікаў (ІССRОМ).

  • ІКАМОС – прафэсійны і навуковы дараднік Камітэту па ўсіх пытаньнях культурнай спадчыны. ІКАМОС атрымлівае гранты ад Сусьветнага Фонду Спадчыны для ажыцьцяўленьня ўсіх відаў дзейнасьці, якая тычыцца Канвэнцыі, уключна з місіямі, інтэлектуальным разьвіцьцём, маніторынгам і ацэнкай запытаў па тэхнічнай дапамозе.
  • ІКАМОС нясе адказнасьць за ацэнку намінацый культурнай спадчыны, пададзеных для ўнясеньня ў сьпіс Сусьветнай спадчыны краінамі, якія далучыліся да Канвэнцыі, па крытэрыях аўтэнтычнасьці, мэнэджмэнта, кансэрвацыі помнікаў. Для кампэтэнтнай ацэнкі ІКАМОС мае магчымасьць прыцягваць шырокае кола міжнародных экспэртаў і арганізацыяў.
  • Празь Міжнародны сакратарыят, Нацыянальныя і Міжнародныя камітэты ІКАМОС прыцягваецца да падрыхтоўкі справаздач па стану кансэрвацыі помнікаў, унесеных у Сьпіс сусьветнай спадчыны, у сувязі з увядзеньнем Камітэтам сусьветнай спадчыны працэдуры рэгулярных справаздач аб стане кансэрвацыі помнікаў Сусьветнай Спадчыны дзяржавамі ўдзельніцамі Канвэнцыі.
  • ІКАМОС дае парады Цэнтру культурнай спадчыны ЮНЭСКО па запытах аб тэхнічнай дапамозе, атрыманных ад краінаў-удзельніц Канвэнцыі, якая выдзяляецца па наступных кірунках: падрыхтоўчая, тэхнічная, тэрміновая дапамога і трэнінгі. ІКАМОС рэкамэндуе Экспэртаў для ажыцьцяўленьня праектаў. У некаторых выпадках ІКАМОС рэалізуе праекты па кантракце з ЮНЭСКО. Акрамя таго арганізацыя праводзіць прафэсійную альбо навуковую ацэнку праектаў.

Міжнародная дзейнасьць[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Пачынаючы з Генэральнай асамблеі ў Нямеччыне (1984) дзейнасьць арганізацыі выйшла за межы Эўропы. Наступная Генэральная асамблея адбылася ў ЗША, у 1993 — у Азіі, у 2003 — у Афрыцы.

ІКАМОС у Беларусі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

18 студзеня 2002 году ў Менску адбылася ўстаноўчая канфэрэнцыя па стварэньні Беларускага грамадзкага аб’яднаньня «Міжнародная Рада помнікаў і гістарычных мясьцінаў» (ІКАМОС). Паводле прынятага статуту яе галоўнай мэтай стала садзеяньне на нацыянальным і міжнародным узроўні ахове, рэстаўрацыі, рэгенэрацыі гісторыка-культурнай спадчыне, найперш, архітэктурных помнікаў, ансамбляў, груп будынкаў, цэнтраў гістарычных забудоў, мэмарыяльных сядзіб, гарадзкіх абшараў, прыродных ляндшафтаў і культурных краявідаў. Старшынём быў абраны Уладзімер Гілеп, які адначасова зьяўляецца старшынём Беларускага фонду культуры.

Глядзіце таксама[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Літаратура[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  • Гліннік, Вадзім. Ахова археалагічнай спадчыны: міжнародны і рэгіянальны узроўні. У:Каштоўнасці мінуўшчыны – 4: Помнікі археалогіі: праблемы аховы і вывучэння: Матэрыялы канферэнцыі Мінск, 23 лістапад 2000 г. Мн., 2001.
  • Чарняўскі, Ігар. Прававыя аспекты зберажэння коплексных гісторыка-культурных каштоўнасцей. У: Каштоўнасці мінуўшчыны – 4: Помнікі археалогіі: праблемы аховы і вывучэння: Матэрыялы канферэнцыі Мінск, 23 лістапад 2000 г. Мн., 2001.
  • Несьцярчук, Л.М. Дзейнасць міжнароднай супольнасці па абароне помнікаў і цэнтраў гістарычных гарадоў. У: Каштоўнасці мінуўшчыны – 6: Гістарычныя цэнтры гарадоў Беларусі: праблемыі шляхі іх вырашэньня.: Матэрыялы канферэнцыі. Мінск, 28 лістапада 2002 г. Мн., 2003.

Вонкавыя спасылкі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]