Валачобнікі

Валачо́бнікі — група мужчын (часам з жанчынамі), якія ў першы Вялікадня зь вечара і ўсю ноч абходзілі двары і сьпявалі пад вокнамі валачобныя песьні (асобна гаспадару, гаспадыні, іх дарослай дачцэ, нежанатаму сыну):

Дай табе Божа,

гаспадарочак,

І ў каморы,

і ў аборы.

А дзе гара —

там жыта капа.

А дзе лагчына —

там жыта сцірта,

А дзе лог —

там сена стог.

Дай табе Божа,

гаспадарочак,

Піва варыці,

сына жаніці…

Валачобны гурт складаўся запявалы («пачынальніка»), падпявальнікаў, музы́кі (звычайна скрыпача) і механошы, які зьбіраў дары («валачобнае» — фарбаваныя яйкі, велікодныя булкі — велікодныя бабкі, кулічы і паскі^{[Крыніца?]} , а таксама сыр, невялікія грошы). Валачобны абрад, пашыраны пераважна на Поўначы і Ўсходзе Беларусі, цяпер страціў аграрна-магічны сэнс і бытуе як вясёлая сьвяточная забава.

Літаратура

• А. С. Ліс. Валачобныя песні. — Менск: Навука і тэхніка, 1989. — 207 с. — 1350 ас. — ISBN 5-343-00145-9
• Р. Шырма. Беларускія валачобныя песьні і іх распаўсюджываньне на гэтым баку савецка-польскай граніцы. // Калосьсе : часопіс. — 1936. — № 2 (6). — С. 118—122.