Іван Яшкін

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку
Іван Яшкін
Дата нараджэньня 12 лютага 1932(1932-02-12)
Месца нараджэньня Шаламы, Васькавіцкі сельсавет, Прапойскі раён, Магілёўская вобласьць, БССР, СССР
Дата сьмерці 23 кастрычніка 2016(2016-10-23) (84 гады)
Месца сьмерці Менск, Беларусь[1]
Грамадзянства Беларусь
Месца вучобы Магілёўскі дзяржаўны ўнівэрсытэт імя Аркадзя Куляшова
Занятак мовазнаўца
Навуковая сфэра мовазнаўства
Месца працы Інстытут мовазнаўства
Узнагароды
мэдаль «Вэтэран працы» Дзяржаўная прэмія Рэспублікі Беларусь
Вікіпэдыя мае артыкулы пра іншых асобаў з прозьвішчам Яшкін.

Іва́н Я́каўлевіч Я́шкін (12 лютага 1932, вёска Шаламы, цяпер у Слаўгарадзкім раёне Магілёўскай вобласьці Беларусі — 23 кастрычніка 2016, Менск, Беларусь[2]) — беларускі мовазнаўца.

Жыцьцяпіс[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Скончыў Васькавіцкую сярэднюю школу (1950), літаратурны факультэт Магілёўскага пэдагагічнага інстытуту па спэцыяльнасьці „Расейская і беларуская мовы і літаратура“ (1954), асьпірантуру пры Менскім пэдагагічным інстытуце імя Горкага (1957). Кандыдат філялягічных навук (1970); дысэртацыя па тэме „Слаўгарадзкія гаворкі (узаемадзеяньне рознадыялектных сыстэмаў)“.

У 1957—1959 роках працаваў старшым выкладчыкам катэдры беларускай мовы ў Полацкім пэдагагічным інстытуце імя Георгія Скарыны. З 1959 року — малодшы навуковы супрацоўнік, у 1977—1982 — старшы навуковы супрацоўнік Інстытуту мовазнаўства імя Якуба Коласа АН БССР.

З 1964 г. — правадзейны сябра Геаграфічнага таварыства беларускай філіі пры АН Беларусі.

Дзейнасьць[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Дасьледаваў беларускую дыялекталёгію, лексыкалёгію, гісторыю беларускай літаратурнай мовы, тэрміналёгію, анамастыку, этнаграфію, фальклярыстыку.

Аўтар 106 навуковых працаў. Сярод іх «Беларускія геаграфічныя назвы. Тапаграфія. Гідралёгія» (1971), «Узаемадзеяньне рознадыялектных сыстэм. Фанэтыка» (1979), «Узаемадзеяньне рознадыялектных сыстэм. Марфалёгія. Сынтакс» (1980), «Беларускія лінгвісты — ураджэнцы Магілёўшчыны» (2001).

Адзін з складальнікаў «Тлумачальнага слоўніку беларускай мовы» (т. 1—2, 1977—1978; т. 5, 1982), «Тураўскага слоўніку» (т. 1-4, 1982—1985). Браў удзел у зборы матэрыялаў для «Дыялекталягічнага атлясу беларускай мовы» у 1963 г., «Агульнаславянскага лінгвістычнага атлясу» ў 1964—1974 гг., зборы матэрыялаў, укладаньні і выданьні лінгвагеаграфічных артыкулаў «Лексычнага атлясу беларускіх народных гаворак» у 5 тамох (1971—1985 і да 1998). Удзельнічаў у выданьні «Лексычнага атлясу беларускіх народных гаворак» («Расьлінны і жывёльны сьвет», т. 1, 1993; «Сельская гаспадарка», т. 2, 1994; «Чалавек», т. 3, 1996; «Побыт», т. 4, 1997; «Сэмантыка. Словаўтварэньне. Націск», т. 5, 1998), а таксама ў зборы матэрыялаў і распрацоўцы навуковых тэм «Лінгвістычны атляс Эўропы» (1985—1990), «Усходнеславянскія ізагалёсы» (1986—1991), «Слоўніку гаворак паўднёва-заходняй Віцебшчыны» (1986—1998), «Вывучэньне беларускіх, летувіскіх, польскіх і расейскіх гаворак на тэрыторыі ўзаемадзеяньня балтыйскіх і славянскіх моваў» (1988—1990).

Прэміі і ўзнагароды[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Літаратура[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  • Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т. 18. Кн. 1: Дадатак: Шчытнікі — Яя / Рэдкал.: Г.П. Пашкоў і інш. — Менск: БелЭн, 2004. — 472 с.: іл. ISBN 985-11-0295-4 — С. 324.
  • 515 // Памяць: Гіст.-дакум. хроніка Слаўгарадскага р-на / Рэдкал.: Г. К. Кісялёў (гал. рэд.) і інш. — Менск: БЕЛТА, 1999. — 592 с.: іл. ISBN 985-6302-15-3
  • Республика Беларусь: Энциклопедия в 7 т.Т. 7: Снегирь ― Ящерицын / редкол.: Г. П. Пашков и др. — Минск: БелЭн, 2008.
  • Энцыклапедыя літаратуры і мастацтва Беларусі. У 5 т. / Рэд. І. П. Шамякін (гал. рэд.) і інш.. — Менск: БелСЭ, 1987. — Т. 5: Скамарохі — Яшчур. — С. 702. — 9500 ас.

Вонкавыя спасылкі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]