Эклектыка (архітэктура)

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку

Экле́ктыкаархітэктурны стыль, які быў папулярны ў XIX—пач. XX ст., у якім адна праца ўключае элемэнты з гістарычна папярэдніх стыляў. Выкарыстаньне рознастылявых формаў, як правіла, носіць некрытычны характар, што выяўляецца ў неадпаведнасьці аб’ёмна прасторавай кампазыцыі будынка й ягонага мастацкага вобразу функцыянальнаму прызначэньню, канструкцыйнай аснове[1].

У архітэктуры Беларусі эклектызм панаваў зь сярэдзіны XIX ст. Зьявіліся новыя тыпы будынкаў, канструкцыйныя прыёмы клясыцызму былі практычна вычарпаныя. Вырашэньні фасадаў і інтэр’ераў будынкаў характарызаваліся дэкаратыўнасьцю, спалучэньнем рознастылявых (готыка, барока, мадэрн, нэабарока й інш.) формаў і элемэнтаў. Сярод помнікаў эклектызму: Касьцёл Сьвятой Барбары (Віцебск), Магілёўскі пазямельна-сялянскі банк. Эклектычнасьцю архітэктурных вырашэньняў вызначаюцца горадабудаўнічыя структуры канца XIX—пач. XX ст.: забудовы вуліцаў Леніна й Савецкай у Гомелі, Ажэшкі ў Горадні й інш. Архітэктура 194050-х арыентавалася на традыцыйныя прыёмы рэнэсансу й клясыцызму (забудова часткі праспэкту Незалежнасьці ў Менску. Эклектызм часткова закрануў катэджнае будаўніцтва 1980 — пач. 1990-х гадоў[1].

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  1. ^ а б Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т. 18. Кн. 1: Дадатак: Шчытнікі — Яя / Рэдкал.: Г.П. Пашкоў і інш. — Менск: БелЭн, 2004. — 472 с.: іл. ISBN 985-11-0295-4 С. 69

Вонкавыя спасылкі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Commons-logo.svg Эклектыка (архітэктура)сховішча мультымэдыйных матэрыялаў