Уладзімер Сьвяжынскі

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку

Уладзімер Мітрафанавіч Сьвяжынскі (нар. 28 красавіка 1945, в. Новыя Турасы Вушацкага раёну) — беларускі лінгвіст, літаратуразнавец і гісторык. Кандыдат філялягічных навук (1978).

Скончыў БДУ (1971). Працаваў у Інтытуце мовазнаўства, з 1993 — у Інстытуце гісторыі НАН Беларусі.

Асноўныя сфэры дасьледаваньняў — мэмуарыстыка XVII ст. як крыніца з палітычнай, ваеннай і культурнай гісторыі Беларусі, праблемы лацінскай і арабскай палеаграфіі, этнакультурная і моўная сытуацыя ў Вялікім Княстве Літоўскім[1].

Найважнейшыя працы: «Гістарычны слоўнік беларускай мовы», Т. 1—22 (Менск, 1982—2002; у сааўтарстве), «Мова беларускай пісьменнасці XIV—XVIII стст.» (Менск, 1988; у сааўтарстве) і «Мова выданняў Францыска Скарыны» (Менск, 1990; у сааўтарстве); удзельнічаў у падрыхтоўцы да выданьня Кнігі № 28 Мэтрыкі Вялікага Княства Літоўскага (Менск, 2000).

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  1. ^ Свяжынскі Уладзімір Мітрафанавіч // ВКЛ. Энцыкл. Т. 2. — Менск, 2005. С. 559.

Літаратура[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]