Сьмяротнае пакараньне ў Эстоніі

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку

Сьмяротнае пакараньне ў Эстоніі апошні раз было выканана 11 верасьня 1991 году, праз месяц пасьля атрыманьня Эстоніяй незалежнасьці. Апошні асуджаным да сьмяротнага пакараньня, прысуд над якім былі выкананы, стаў Рэйн Орустэ, вінаваты ў падвойным забойстве. Ён зьдзейсніў 18 злачынстваў. Асуджаны быў застрэлены ў патыліцу ў Батарэйнай вазьніцы.

Гісторыя[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

З 1 лютага 1920 да 1940 году асобы, асуджаныя грамадзянскімі судамі да сьмяротнага пакараньня, мелі права выбіраць спосаб сьмерці: самагубства (выпіць атруту) або павешаньне. Гэтая працэдура так апісана ў Крымінальна-працэсуальным кодэксе, які ўступіў у сілу з 1 лютага 1935 году: "За адну гадзіну да заплянаванага часу выкананьня прысуду асуджанага адводзяць у камэру сьмяротнікаў, дзе дзяржаўны абвінаваўца чытае сьмяротны прысуд і пытаецца асуджанага, ці ён хоча скончыць жыцьцё самагубствам. У выпадку згоды пракурор перадае асуджанаму шклянку з атрутай, якая была вызначана Нацыянальным саветам па ахове здароўя. Калі асуджаны не прыме атруту на працягу пяці хвілін, яго павінны павесіць"[1]. Вайсковы трыбунал мог асудзіць падсуднага да расстрэлу, які прыводзіўся ў выкананьне васьмю вайскоўцамі.

Пасьля савецкай акупацыі Эстоніі, з 1940 году ўсе сьмяротныя прысуды выносіліся ў адпаведнасьці з савецкім заканадаўствам Эстонскай ССР. Да 1964 году ўсе асуджаныя да сьмерці ўтрымліваліся ў адмысловай камэры сьмерці ў Таліне. Пазьней прысуды эстонскім сьмяротнікам сталі прыводзіць у выкананьне і ў іншых гарадах СССР.

Напярэдадні ўваходжаньня Эстоніі ў Эўразьвяз паўстала пытаньне пра скасаваньне сьмяротнага пакараньня. Яно было цалкам адменена ў Эстоніі 18 сакавіка 1998 году.

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Літаратура[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  • Surma mahalaskmise läbi! Esmaspäev, 18. aprill 1932, nr 16, lk 5.