Мацьвей Любаўскі

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку
Мацьвей Кузьміч Любаўскі
Матвей Кузьмич Любавский
Lubavskiy.JPG
Дата нараджэньня 1 (13) жніўня 1860 або 1860
Месца нараджэньня вёска Вялікія Мажары Разанскай губэрні
Дата сьмерці 22 лістапада 1936(1936-11-22)[1] або 1936
Месца сьмерці
Месца пахаваньня
Грамадзянства
Месца вучобы Маскоўскі ўнівэрсытэт
Занятак навуковец, гісторык, прафэсар унівэрсытэту
Навуковая сфэра гісторыя
Месца працы Маскоўскі ўнівэрсытэт
Навуковая ступень доктар навук
Навуковы кіраўнік Васіль Ключэўскі[d], Vladimir Guerrier[d] і Nil Popov[d]
Вучні У. Пічэта,
С. Бахрушын,
М. Беражкоў
Узнагароды
ордэн сьвятога Ўладзімера III ступені ордэн Сьвятой Ганны 2 ступені ордэн сьвятога Станіслава II ступені медаль «У памяць валадарання імператара Аляксандра III» Medal In memory of coronation of Nikolay II медаль «У памяць 300-годдзя валадарання дома Раманавых»

Мацьвей Кузьміч Любаўскі (13 жніўня 1860, вёска Вялікія Мажары Разанскай губэрні — 22 лістапада 1936) — расейскі гісторык. Акадэмік АН СССР (1929), доктар гістарычных навук (1901), прафэсар (1901).

Скончыў Маскоўскі ўнівэрсытэт (1882). У 1911—1917 рэктар Маскоўскага ўнівэрсытэту.

Аўтар працаў па гісторыі Вялікага Княства Літоўскага XIV—XVI стст., каштоўных фактычным матэрыялам: «Абласны падзел і мясцовае кіраваньне Літоўска-Рускай дзяржавы да часу выданьня першага Літоўскага статуту» (1892), «Літоўска-рускі сойм» (1900), «Нарыс гісторыі Літоўска-Рускай дзяржавы да Люблінскай уніі ўключна» (1910). Многія высновы і назіраньні ў працах, прысьвечаных Вялікаму Княству Літоўскаму, увайшлі ў асноўны фонд расейскай літуаністыкі і ня страцілі сваёй навуковай каштоўнасьці. Аналягічна іншым тагачасным расейскім гісторыкам, у навуковых поглядах кіраваўся галоўным чынам пазытывісцкім падыходам, увёў у гістарыяграфію гісторыі ВКЛ вялізны аб’ём факталягічнага матэрыялу, у асноўным дзякуючы выкарыстаньню Літоўскае Мэтрыкі.

Таксама вывучаў гістарычную геаграфію, а пасьля кастрычніцкага перавароту стаў арганізатарам архіўнай справы і вышэйшай архіўнай адукацыі. Стварыў уласную навуковую школу гісторыкаў. Ягоныя вучні — У. Пічэта, С. Бахрушын, М. Беражкоў і інш.

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  1. ^ а б Любавский Матвей Кузьмич // Большая советская энциклопедия (рас.): [в 30 т.] / под ред. А. М. Прохорова — 3-е изд. — Москва: Советская энциклопедия, 1969.

Літаратура[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  • Памяць: Гіст.-дакум. хроніка Мінска. У 4 кн. Кн. 1-я. — Менск: БЕЛТА, 2001. — 576 с.: іл. ISBN 985-6302-33-1.