Мацьвей Любаўскі

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку
Мацьвей Кузьміч Любаўскі
Матвей Кузьмич Любавский
Lubavskiy.JPG
Нарадзіўся 1 (13) жніўня 1860
вёска Вялікія Мажары Разанскай губэрні
Памёр 22 лістапада 1936(1936-11-22)[1] (76 гадоў)
Уфа, Расейская Савецкая Фэдэратыўная Сацыялістычная Рэспубліка, СССР[1]
Навуковая сфэра гісторыя
Месца працы Маскоўскі ўнівэрсытэт
Альма-матэр Маскоўскі ўнівэрсытэт
Навуковая ступень доктар навук
Навуковы кіраўнік Васіль Ключэўскі, Vladimir Guerrier[d] і Nil Popov[d]
Вучні У. Пічэта,
С. Бахрушын,
М. Беражкоў
Узнагароды і прэміі
ордэн Сьвятой Ганны 2 ступені ордэн сьвятога Станіслава II ступені ордэн Сьвятога Уладзімера 3 ступені медаль «У памяць валадарання імператара Аляксандра III» Medal In memory of coronation of Nikolay II медаль «У памяць 300-годдзя валадарання дома Раманавых»

Мацьвей Кузьміч Любаўскі (13 жніўня 1860, вёска Вялікія Мажары Разанскай губэрні — 22 лістапада 1936) — расейскі гісторык. Акадэмік АН СССР (1929), доктар гістарычных навук (1901), прафэсар (1901).

Скончыў Маскоўскі ўнівэрсытэт (1882). У 1911—1917 рэктар Маскоўскага ўнівэрсытэту.

Аўтар працаў па гісторыі Вялікага Княства Літоўскага XIV—XVI стст., каштоўных фактычным матэрыялам: «Абласны падзел і мясцовае кіраваньне Літоўска-Рускай дзяржавы да часу выданьня першага Літоўскага статуту» (1892), «Літоўска-рускі сойм» (1900), «Нарыс гісторыі Літоўска-Рускай дзяржавы да Люблінскай уніі ўключна» (1910). Многія высновы і назіраньні ў працах, прысьвечаных Вялікаму Княству Літоўскаму, увайшлі ў асноўны фонд расейскай літуаністыкі і ня страцілі сваёй навуковай каштоўнасьці. Аналягічна іншым тагачасным расейскім гісторыкам, у навуковых поглядах кіраваўся галоўным чынам пазытывісцкім падыходам, увёў у гістарыяграфію гісторыі ВКЛ вялізны аб’ём факталягічнага матэрыялу, у асноўным дзякуючы выкарыстаньню Літоўскае Мэтрыкі.

Таксама вывучаў гістарычную геаграфію, а пасьля кастрычніцкага перавароту стаў арганізатарам архіўнай справы і вышэйшай архіўнай адукацыі. Стварыў уласную навуковую школу гісторыкаў. Ягоныя вучні — У. Пічэта, С. Бахрушын, М. Беражкоў і інш.

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Літаратура[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  • Памяць: Гіст.-дакум. хроніка Мінска. У 4 кн. Кн. 1-я. — Менск: БЕЛТА, 2001. — 576 с.: іл. ISBN 985-6302-33-1.