Шарлёта Бэльгійская

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку
Шарлёта Бэльгійская
Marie Charlotte Amélie Augustine Victoire Clémentine Léopoldine
Charlotte, Empress of Mexico.jpg
Dual Cypher of Emperor Maximilian and Empress Carlotta of Mexico.svg
Imperial Standard of Carlota.svg  Імпэратрыца-кансорт Мэксыкі
10 красавіка 1864 — 19 чэрвеня 1867
Папярэднікманархія адноўлена
Наступнікманархія скасавана
Асабістыя зьвесткі
Нарадзілася 7 чэрвеня 1840
Лякен, Брусэль, Бэльгія
Памерла 19 студзеня 1927
Мэйсэ, Бэльгія
Пахаваная Царква Дзевы Марыі[d]
Род Саксэн-Кобург-Гоцкая
Бацькі Леапольд I
Люіза Марыя Арлеанская
Муж Максіміліян I
Рэлігія Каталіцтва
Дзейнасьць арыстакратка

Марыя Шарлёта Амэлія Аўгыстына Вікторыя Клемэнтына Леапальдына (поўнае імя па-француску: Marie Charlotte Amélie Augustine Victoire Clémentine Léopoldine; 7 чэрвеня 184019 студзеня 1927) — прынцэса Бэльгіі з Саксэн-Кобург-Гоцкай дынастыі, пасьля замужжа імпэратрыца-кансорт Мэксыкі.

Біяграфія[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Адзіная дачка караля Леапольда I і ягонай другой жонкі Люізы Арлеанскай, сястра Леапольда II і Філіпа Фляндраўскага. Яна была названа ў гонар першай жонкі Леапольда, прынцэсы Шарлёты Ўэйлзкай, якая памерла падчас родаў. Прынцэса даводзілася стрыечнай сястрой каралеве Вялікабрытаніі Вікторыі і ейнаму мужу герцагу Альбэрту, а таксама партугальскаму манарху Фэрнанду II.

27 ліпеня 1857 году Шарлёта абралася шлюбам з аўстрыйскім эрцгерцагам Максіміліянам (18321867), малодшым братам імпэратара Франца Ёсіфа. Той прызначыў Максіміліяна віцэ-каралём Лямбардзка-Вэнэцыянскага каралеўства і пара некалькі гадоў правяла ў Італіі.

У 1863 годзе пры падтрымцы францускага імпэратара Напалеона III Максіміліян атрымаў тытул і карону Імпэратара Мэксыкі. Пасьля прыбыцьця ў Мэксыку ў 1864 годзе пара каранавалася й засталася жыць у Мэхіка, абраўшы як рэзыдэнцыю Чапультэпецкі палац. Як імпэратрыца, Шарлёта зьмяніла імя й стала звацца на гішпанскі манер Карлётай. Пасьля ўсяго некалькіх месяцаў пасьля каранацыі Напалеон III вырашыў спыніць свой мэксыканскі праект і Максіміліян пазбавіўся ягонай падтрымкі. Новы імпэратар сутыкнуўся з процідзеяньнем з боку рэспубліканцаў і Злучаных Штатаў. Бачачы няўстойлівасьць становішча, Шарлёта вярнулася ў Эўропу, дзе паспрабавала знайсьці падтрымку для мужа. Аднак ейныя высілкі былі марныя, у яе зьявіліся сымптомы шызафрэніі й моцны стрэс. У Мэксыку яна гэтак і не вярнулася. Сумныя весткі з-а акіяну й няўдача місіі падарвалі здароўе Шарлёты, яна пакутавала на шызафрэнію й наступныя гады жыла пад наглядам дактароў у сваім замку пад Брусэлем. Яна памерла гэтак і не даведаўшыся, што ў 1867 годзе ейны муж быў расстраляны.

Шарлёта й Максіміліян ня мелі дзяцей. У 1865 годзе імпэрская пара ўсынавіла Агустына й Сальвадора Ітурбідэ, унукаў былога імпэратара Мэксыкі Агустына Ітурбідэ. Пасьля падзеньня манархіі ўсынаўленьне страціла сілу. Паводле чутак, у 1866 годзе Шарлёта сустракалася з бэльгійскім афіцэрам Альфрэдам ван дэр Сьмісэнсам і вынікам іхнай сувязі стала нараджэньне Максіма Вэйгана. Сам Вэйган, будучы францускі генэрал, адмовіўся пацьвердзіць ці аспрэчыць гэту інфармацыю.

Літаратура[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  • Prince Michael of Greece; The Empress of Farewells — The Story of Charlotte, Empress of Mexico, New York 1998.
  • del Paso,Fernando: Noticias del Imperio. México 1987
  • Bibesco, Princesse Marthe: Charlotte et Maximilien. París 1962.
  • Castelot, André: Maximiliano y Carlota. La Tragedia de la Ambición. México 1985.
  • Corti, Conte Egon Caesar: Maximilian und Charlotte von Mexiko. Nach dem bisher unveröffentlichten Geheimarchive des Kaisers Maximilian und sonstigen unbekannten Quellen. 2 Vols. Zurich, Leipzig, Viena 1924.
  • Corti, Conte Egon Caesar: Maximilian von Mexiko. Die Tragödie eines Kaisers. Francfort del Meno 1953.
  • Desternes, Suzanne; Chandet, Henriette: Maximilien et Charlotte. París 1964.
  • Gómez Tepexicuapan, Amparo: “Carlota en México.” En: Igler, Susanne; Spiller, Roland (eds.): Más nuevas del imperio. Estudios interdisciplinarios acerca de Carlota de México. Francfort del Meno 2001. (=Erlanger Lateinamerika-Studien. 45). p. 27-40.
  • Miguel de Grecia: La Emperatriz del Adiós. El trágico destino del emperador Maximiliano y su mujer Carlota. Barcelona 2000.
  • Harding, Bertita: Phantom Crown. The story of Maximilian and Carlota of Mexico. 3a edición. México 1967 [1935].
  • Haslip, Joan: The Crown of Mexico: Maximilian and his Empress Carlota. 2a edición. Nueva York 1972.
  • Hyde, Montgomery H.: Mexican Empire. The history of Maximilian and Carlota of Mexico. Londres 1946.
  • Igler, Susanne: Carlota de México. México 2002. (=Grandes Protagonistas de la Historia Mexicana) [segunda edición: 2006].
  • Igler, Susanne: De la intrusa infame a la loca del castillo: Carlota de México en la literatura de su 'patria adoptiva'. Frankfurt: Peter Lang 2007 (Studien und Dokumente zur Geschichte der Romanischen Literaturen, 58).
  • Kerckvoorde, Mia: Charlotte. La passion et la fatalité. París 1981.
  • Maria y Campos, Armando: Carlota de Bélgica. La infortunada Emperatriz de México. México 1944.
  • Praviel, Armand: La vida trágica de la emperatriz Carlota. Buenos Aires 1937.
  1. ^ а б Encyclopædia Britannica
  2. ^ а б Lundy D. R. The Peerage — 717826 экз.
  3. ^ а б Энцыкляпэдыя Бракгаўза