Тэорыя імавернасьцяў
Тэо́рыя імаве́рнасьцяў — разьдзел матэматыкі, які вывучае выпадковыя падзеі, выпадковыя велічыні, іхныя ўласьцівасьці і апэрацыі над імі. Матэматычныя мадэлі ў тэорыі імавернасьцяў з пэўнай ступеньню дакладнасьці апісваюць экспэрымэнты, назіраньні і вымярэньні, вынікі якіх адназначна вызначаюцца ўмовамі тэсту. Матэматычным апаратам тэорыі імавернасьцяў уважаюцца камбінаторыка і тэорыя меры.
Тэорыя імавернасьцяў узьнікла і першапачаткова разьвівалася як практычная дысцыпліна, у прыватнасьці, дзеля разьлікаў у азартных гульнях. Яна павязаная з імёнамі Крыстыяна Гюйгэнса, Блеза Паскаля і П’ера Фэрма. Сваім тэарэтычным абгрунтаваньнем яна абавязаная Якабу Бэрнульлі, П’еру-Сымону Ляплясу, Пафнуцію Чабышаву і Аляксандру Ляпунову[1][2][3]. Сыстэма аксіёмаў тэорыі імавернасьцяў была сфармуляваная Андрэем Калмагоравым[4]. Тэорыя імавернасьцяў ёсьць грунтам матэматычнай статыстыкі. Яна шырока выкарыстоўваецца дзеля апісаньня і вывучэньня розных тэхналягічных працэсаў, уважаючы на іхнюю cтахастычнасьць.
Глядзіце таксама
[рэдагаваць | рэдагаваць код]Крыніцы
[рэдагаваць | рэдагаваць код]- ^ Hald, Anders (2003). «A History of Probability and Statistics and Their Applications before 1750». Hoboken, NJ: Wiley. — ISBN 0-471-47129-1.
- ^ Hald, Anders (1998). «A History of Mathematical Statistics from 1750 to 1930». New York: Wiley. — ISBN 0-471-17912-4.
- ^ Гнєденко Б. В. (2010). «Нарис з історії теорії ймовірностей» // Курс теорії ймовірностей. — К.: Видавничо-поліграфічний центр «Київський університет». — С. 351—428.
- ^ Колмогоров, А. Н. (1974). «Основные понятия теории вероятностей», М.: Наука.
 |
Гэта — накід артыкула па матэматыцы. Вы можаце дапамагчы Вікіпэдыі, пашырыўшы яго. |